Over het jaagpad, bezaaid met gladde en scherpe stenen, zwoegen drie volwassen kerels in de brandende zon, slechts beschermd door wat lage bomen, de berg op. Ze lopen achter elkaar. Korte broek, doorweekt T-shirt, goede schoenen godzijdank. Zweet loopt over hun hoofd en in hun ogen. De tweede man heeft een rugzak met een fles water en drie blikjes cola. Voor onderweg. En voor als ze er zijn. De laatste man is al oud en grijs en hijgt het meest. Soms moeten ze even stoppen. Dan steekt hij een sigaar op. Dan weer op naar de volgende bocht en steeds verder bergop. Het kan niet ver meer zijn. Iemand heeft witte pijlen gekalkt, lang geleden, zodat ze ze zullen vinden. Maar steeds is er weer een bocht. ‘’Net Utopia, je streeft er naar, maar je komt er nooit’’, mompelt de oude man. ‘’Van de tien dingen waar ik het meest een hekel aan heb, staat wandelen op de achtste plaats’’, zegt de voorste loper. ‘’Waarom al weer een bocht? Waarom doen we dit?

frankrijk9

Pourqoui?

Het is 21 juli 2015, twee uur in de middag, 38◦ Celsius in de schaduw. We zitten op de camping ‘Chercheurs d’Or’ in Cardet, Cevennes, Frankrijk en besluiten de drie dolmen ‘de la Palisiere’’ te gaan opzoeken. Een zeldzaam roekeloos idee. En waarom zou je dolmen gaan zoeken, als de Gardon-rivier je goud beloofd? Op de kaart van de VVV van het nabijgelegen Anduze staan de dolmens van La Palissiere aangegeven. Een goede kaart is immers het halve werk. Na een half uur vruchteloos te hebben rondgereden op zoek naar de parkeerplaats, vanwaar het nog een kilometertje lopen zou zijn, volgen we uiteindelijk ons eigen gevoel. We parkeren de auto bij een boerderij (een ‘Mas’ in het Frans) en trekken welgemoed het jaagpad op met meer stenen op het pad dan voor een goede begaanbaarheid verantwoord is.

frankrijk10

frankrijk11

Onderweg houden bordjes de moed er in. Nog maar 1,7 kilometer, nog 1,3, nog 0,9. Maar het schiet niet op, want we trekken hoger en hoger de berg op. La Palissiere is 453 meter hoog, maar het duurt twee uren voor je er op bent, maar dan heb je ook wat. Op korte afstand van elkaar zien we drie dolmen. Hunebedjes, maar dan met één deksteen en geen dekheuvel eromheen, maar een enorme bult met kleine stenen, een cairn. Je vraagt je, al zwoegend berg-op, wel af, wat die prehistorische mensen toch heeft bewogen om boven op de berg zoveel moeite te doen om een paar graven te bouwen.

frankrijk16

frankrijk19

frankrijk15

Pourquoi?

Foto’s genomen. Voldaan de bijna kokende blikjes cola naar binnen gewerkt en toen terug. Dezelfde weg. Als we terug zijn bij de auto zijn we drie uur onderweg geweest. Geen mens gezien, een oorverdovende stilte op de prehistorische berg, de Col de la Palissiere, doorweekt van de zweet, maar op een vreemde manier voldaan.

Met de airco aan is de terugtocht in de auto van Anduze naar Cardet aangenaam, maar kort. Op de camping wacht de Col de la Vaiselle.

frankrijk18

frankrijk17

Vorig artikelDolmens du Ranc de Figere
Volgend artikelNacht van de nacht – zaterdag 24 oktober 2015

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.