D27 by night. Photo Oebele Gjaltema

Dit verhaal is tot stand gekomen door een samenwerking met Stenden University. We bedanken de schrijvers, studenten Stenden University, voor dit oerverhaal!

Rollenverdeling:

Hoofdrollen

  • Toby, 12 jaar oud (jongen), woont in Coevorden, heeft een jonger zusje, vader en Moeder.
  • Jenna, 11 jaar oud, woont op de Hondsrug, zit bij het trechterbekervolk, heeft nog een oudere broer en een vader en moeder.

Bijrollen

  • Vader van Toby. (Johan)
  • Moeder van Toby. (Sandra)
  • Kleine zusje van Toby. (Mila)
  • Oudere broer van Hanna. (Harm)
  • Vader van Janna. (Theo)
  • Moeder van Janna. (Helena)

“Ik ben er klaar mee!” Toby gooit zijn mobieltje op bed. “Iedereen is maar druk bezig met mobieltjes en Ipads, niemand wil nog buiten spelen.” “En dan ook nog eens altijd dat gezeur van mijn ouders en mijn stomme zusje.” Toby is er helemaal klaar mee.

Dan opeens schiet Toby iets te binnen: “Waarom ga ik niet terug in de tijd?” Op school heeft Toby het nu over Hunebedden. Het lijkt hem heel leuk om daar dan heen te gaan. “Dan kan ik zien hoe ze daar leven en misschien kan ik wel helpen met het bouwen van een Hunebed, op school zullen ze dan vast jaloers zijn!’

Na het eten zegt Toby tegen zijn ouders dat hij naar een vriendje gaat. “Veel plezier Toby!” Hoort hij zijn ouders nog zeggen wanneer hij de deur uit rent. Hij springt op de fiets en racet naar de garage van zijn vaders werk.

Hij pakt de sleutel, die hij van thuis heeft meegenomen, uit zijn zak en doet voorzichtig de deur open. Hij schrikt een beetje als hij binnenkomt. “Jeetje, wat een rotzooi’ denkt Toby.

Toby zoekt in alle laatjes naar het tijdhorloge van zijn vader. Na lang zoeken vindt hij dan eindelijk het horloge. Gelukkig heeft papa ooit uitgelegd hoe het horloge werkt. Toby stelt de juiste tijd en plaats in en doet het horloge om. Ineens maakt het horloge een enorm kabaal. Lichtflitsen schieten door de garage en er klinkt een dikke knal. Met een flits is Toby weg.

Als Toby wakker wordt, is hij niet meer in de garage van zijn vader. Hij is buiten, in een bos. Toby voelt de bult op zijn hoofd. “Auw” hij zal vast wel hard gevallen zijn. “BOE!” hoort Tony ineens achter zich. Het is een klein meisje met bruin haar, ze lijkt van zijn leeftijd en ze heeft een bruine lange jurk aan. “Waar kom jij vandaan?” vraagt ze. “Jij hoort niet bij ons”. “I..Ik ben Toby” stamelt hij. “Ik ben Janna” antwoordt het meisje. “Heb je honger? Het is bijna etenstijd kom maar mee”. “Ik zorg dat je wat te eten krijgt” Samen lopen Toby en Janna naar het huis van Janna.

Onderweg lopen ze langs een kamp. Overal staan grote huizen gemaakt van klei en riet. Mensen zijn buiten bezig met het maken van potten en wapens. “Wat zijn deze mensen aan het maken?” vraagt Toby. “Zij maken trechterbekers” zegt Janna. “Wij bewaren hier voedsel in en wij geven het mee in de graven van overledenen”. “Het gereedschap wordt gemaakt voor het jagen op dieren of voor de landbouw” zegt Janna. “Goh, wat slim en wat handig bedacht” zegt Toby. “Dit is mijn huis, Toby”. “En volgens mij is het eten al klaar”.  Ze pakt Toby bij zijn hand en trekt hem mee het grote huis in.

‘Bedankt voor het eten’ zegt Toby, ‘het was enorm lekker, ik heb dit eigenlijk nog nooit eerder gegeten’. ‘Dat is fijn om te horen’ zegt de moeder van Janna. “Wil jij anders misschien even wat hout gaan hakken voor mij, Janna?’ “Neem Toby anders maar mee”. “Ja hoor, mama. ‘Kom maar mee Toby!” zegt Janna, die nu al bijna buiten is. Toby rent snel achter Janna aan. Onderweg komen ze allemaal mannen tegen die hele grote stenen aan het slepen zijn. ‘Wat zijn zij aan het doen?’ vraagt Toby. ‘Het hoofd van ons volk is overleden, straks bij de volle maan begraven wij hem’. ‘Deze mannen zijn bezig met het graf bouwen’ antwoord Janna. ‘Maar waarom maken jullie zo’n graf voor hem?’ vraagt Tony nieuwsgierig. ‘Dat doen we omdat hij een belangrijk man was voor ons volk’ zegt Janna en ze stapelt de houtjes op in haar armen.

Zodra Janna en Toby het hout hebben gehakt, rennen ze terug naar het huis van Janna en gaan ze naar het Hunebed. De begrafenis is al bezig. De overleden man ligt in doeken en is overladen met kettingen en andere sieraden. In zijn hunebed liggen allemaal doeken, mooie bloemen, bekers, schalen en ook wapens. ‘Waarom maken jullie het zo mooi?’ vraagt Toby, ‘hij is toch al dood?. Janna lacht ‘dat is voor als hij aankomt in het hiernamaals, dan heeft hij in ieder geval geen lege handen’.

Nadat het lichaam in het graf is gelegd wordt er een groot vuur aangestoken. Iedereen is vrolijk. Er zijn mensen die muziek maken en de rest is aan het dansen. ‘Waarom zijn jullie zo vrolijk? ‘Er is iemand overleden, dan maak je er toch geen feest van?’ vraagt Toby een beetje geschokt aan Janna. ‘Wij vieren zijn leven, dat hij een goed mens is geweest’ egt Janna en ze gaat verder met dansen.

De volgende ochtend wordt Toby wakker op de grond met een soort doek over hem heen. Janna is allang thuis dus Toby staat snel op en gaat naar haar huis. Hij vindt haar bij het vuur in de kamer. ‘Goedemorgen Janna, heb je lekker geslapen? Vraagt hij. ‘Ja hoor, ik ben al sinds de zon opkwam wakker, want er is veel werk te doen’ zegt Janna. ‘Werk? Zegt hij. ‘Maar kinderen mogen helemaal niet werken, kinderen moeten naar school’. Maar Janna weet helemaal niet wat school is. “Wij moeten in ieder geval hier gewoon helpen, hoe oud of jong je ook bent’ zegt Janna lachend.’ ‘We helpen met plantjes planten, eten koken, hout hakken, dieren voeren en nog veel meer dingen’ zegt Janna. Eigenlijk vind Toby school nu niet zo erg meer. Vroeger moest je als kind al heel hard werken! Op school hoeft Toby alleen zijn taakwerk maar af te maken, dat valt dus best wel mee.

Toby kijkt op zijn tijdhorloge en hij schrikt, hij heeft nog maar een kwartier! ‘Janna, ik heb het enorm leuk gehad hier, ik heb veel van je geleerd, maar het is nu tijd om te gaan. ‘Bedankt voor alles’ zegt Toby en hij geeft Janna een dikke knuffel. ‘Ik vond het heel gezellig dat je er was’ zegt Janna. Toby loopt nog een laatste rondje door het dorp. Dan is het tijd om te gaan. Hij stelt het horloge weer in en drukt op de knop.

Na de flits is hij weer in de schuur van papa. Hij legt het horloge weer terug en pakt zijn fiets. Hij komt thuis en knuffelt papa en mama. ‘Papa, mama, ik ben zo blij om weer thuis te zijn en ik zal nooit meer weggaan echt nooit meer!’ zegt Toby met tranen in zijn ogen. ‘Maar lieverd, je bent maar een uurtje weggeweest’ zegt mama lachend. Papa en mama begrijpen er niks van en dat hoeft gelukkig ook niet. S’ avonds in bed denkt hij nog alles wat hij heeft meegemaakt. “Dankjewel Janna, ik zal je nooit meer vergeten’ en lachend valt Toby in slaap.

 

 

 

Vorig artikelVan welke soorten zwerfstenen zijn de hunebedden gebouwd?
Volgend artikelReizen langs de hunebedden van Europa

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.