Eerlijk is eerlijk, toen ik vanmorgen de krant opensloeg en las wat jullie de wereld in hebben geslingerd over het beklimmen van de oudste monumenten van Nederland, dacht ik even: ‘’ Veel gekker moet het niet worden’’. Ik heb het niet zo op twitteren, omdat dat vaak zo’n flinterdunne diepgang heeft en de commentaren van Joep in de krant over het Hunebedcentrum zijn altijd wat zuur. Wel consequent zuur. Hoe dan ook: de primaire reactie is inmiddels over gegaan in verbazing. Ik mag wel zeggen: stijgende verbazing.

Ik probeer – zo goed en zo kwaad als het soms ook gaat – mij altijd in te leven in mensen en meningen, die niet de mijne zijn. Dat heb ik nu ook geprobeerd. Het helpt mij daarbij altijd als je weet waarom iemand een bepaalde mening heeft. Wat de argumenten zijn. Kan ik daar wat mee, stemmen die tot nadenken, leiden die tot bijstelling van mijn eigen opinie? Echt hoor, ik heb het geprobeerd, maar het lukt me niet. Er zijn dingen die er bij mij niet in willen. Ik leg dat graag even uit:

Bert is burgemeester van Coevorden, maar hij zou moeten weten, dat hij niet over de hunebedden gaat. Ik ook niet, dus dat schept een band. Staatsbosbeheer en het Drentse Landschap beheren ze in opdracht van de eigenaar, Provincie Drenthe (dus niet het Rijk, Joep!)

Een burgemeester heeft een soort voorbeeldfunctie en is zich daarvan natuurlijk bewust. Een beetje rebels mag je natuurlijk zijn. We zijn allemaal tenslotte maar mensen. Maar het promoten van het beklimmen van ons oudste nationale erfgoed is niet goed te praten. Respectvol klimmen? Hoe doe je dat, Bert? Kun je het voordoen en dan uitleggen welke ‘historische sensatie’ je in je lijf voelt? En dan met 20 of 30 lotgenoten. Wat een sensatie voel je dan. Voor mij bestaat een beetje klimmen niet. Net als een beetje zwanger. Je klimt of je klimt niet. Je beschermt het prehistorische graf, of je schendt het. Meer smaken zijn er niet. ‘’Zowel voor het beschermen als het beklimmen valt iets te zeggen’’, meent Joep. Klimmen, dat bijdraagt aan beleving en besef. Mijn beleving is die van plaatsvervangende schaamte en het besef, dat we in onze samenleving geen respect wensen op te brengen voor de nalatenschap van onze oudste voorouders.

Over beschermingsmaatregelen kun je twisten. Iedereen vindt er iets van en dat zie ik niet als een probleem, maar bewust het beklimmen van hunebedden promoten is echt van de gekke. Waarom zou je dat willen? Hier stopt mijn inlevingsgevoel. Er is al iemand van een christelijk kindcentrum, die kinderen wil opvoeden met het idee om maar op een hunebed te klimmen. Kinderen zijn gevoelig voor waarden en normen, die gesteld worden. Zij begrijpen eerder wat hier bedoeld wordt. Daar heb ik vertrouwen in. Niet in die opvoeder.

Het Hunebedcentrum had zich beter moeten voorbereiden, meent Joep. Ze had een twitterende burgemeester, een zuur hoofdredactioneel commentaar en een bestuursvoorzitter van christelijke kindcentra, die vergeet op te voeden, moeten zien aankomen. Dat klopt dan weer wel, Joep.

We hadden het moeten weten, maar – ik geef het toe – dat zag ik niet aankomen.

Maar ik ken jullie een beetje en wens jullie het allerbeste toe en ach… een beetje twijfel over je geuite opinies. Daar maken we Drenthe een beetje mooier van en sympathieker. Wie wil dat nou niet?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.