witte wieven

De aovend valt. Zachies an wordt het duuster. Merel de Mol stek neisgierig heur koppie boven de grond. Einlijk mös e van heur mam beneden blieven. Maar hie kun het niet laoten. Hie wol zó geern daansen. “Mollen daanst niet”, har heur mam zegd. “Die bouwt tunnels en gangen.”
Merel wordt allien mar muu van al dat graven. Een tied leden har e witte schimmen over het veld  daansen zien . Witte wieven. En non wol e zölf met die witte wieven daansen. Net zo lang tot de zun opkommen zul.

Veurzichtig klemt Merel oet zien mollenbult. In de verte zöt e witte schimmen. Daor, tegen de bosraand. Hie dèenkt nog an wat zien mam zee: “Mollen hebt pooties um met te graven, niet um met te swingen.” Hie ploetert over het laand, als een vis op het dreuge. “Wel ben ij?, klinkt het griezelig. Merel wet niet waor het vort komp. Hie luustert hiel goed. Het komp vanoet de bosraand. “Wil ij daansen?” Merel zöt het niet goed, witte schimmen beweegt zachies over de grond. Hen en weer, hen en weer. Hier hef Merel op wacht. Hie giet op zien achterpoten staon en wiegt hen en weer. Hie giechelt het oet; “Jaaaaa, lekker daansen, daansen.”

Um hum hen staot de witte wieven, zie neuriët zachies. “Dáansen is fijn, daansen is leven. Het is zo lekker um bij de witte wieven te weden”. Merel beweegt holterig met. Hie hef grote schik.  Iniens vlög der een grote vogel veurbij. Het is een hongerige oel, die Merel prebeert te pakken. Merel dök in mekaar en ontwek de scharpe klauwen van de oel. Mar de oel hef honger en gef niet op. Merel is gloepens bang. Gelukkig zint de witte wieven slim loos. Zie daanst in heur lange witte jurken um  Merel hen. De oel zöt niks, allien maar wit. Merel is opgelucht. “Dankjewel witte wieven, dankjewel.”

De hiele nacht daanst de witte wieven samen met Merel wieder. Als het haost locht wordt, slöp Merel hen hoes. Under de grond zöcht e hiel stil zien berre. De aandere mörgen vrag zien mam of Merel lekker slaopen hef. “ Ik heb zó lekker dreumd over daansen mam”, zeg Merel glimlachend. “Dreumen mag altied”, antwoord mamme Mol. In kleine passies daanst Merel naor de eettaofel. “Kiek mam, watkan ik goed daansen veur een mol hè!”, Merel giert het oet van het lachen.

Vertaling Willy Weerman (Drents) – Origineel verhaal Gijs Klompmaker

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.