In het Oertijdpark is het wilgenroosje (Chamerion angustifolium) te vinden. Het knikkend wilgenroosje is een overblijvend kruid en de naam is af te leiden van de bladeren die lijken op de wilg. Angustifolium betekent smalbladig.

Het kruid wordt maximaal 150 cm hoog en vormt vertakte wortelstokken voor vermeerdering. De stengel is roodachtig doorlopen en meestal onvertakt (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, pp. 86-87). De smalle bladeren met een blauwachtig groene onderzijde zijn lang en spits toelopend en hebben lichte opvallende bladnerven en geen of erg korte bladstengel. De plant bloeit met rode tot donkerpaarse bloemen van juni t/m augustus. Opvallend is dat de bloeiwijze de helft van de lengte van de plant bedraagt. De bloembladeren worden maximaal 10 mm en de stijl en meeldraden steken uit en wijzen naar beneden. De vruchtdozen kunnen wel 6 cm lang worden en opvallend is de grote hoeveelheid pluisvormige zaden, waardoor de plant zich gemakkelijk verspreid worden met behulp van de wind.

Deze pioniersplant vestigt zich graag op verstoorde, voedselrijke, iets zandige gronden (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, p. 86-87). De plant is te vinden langs bospaden, maar ook in bermen, parken, bossen, ruigtes, verstoringen en kapvlaktes. In het Engels wordt de plant ook fireweed genoemd, omdat het na een bosbrand als een van de eerste planten zich vestigt. Van nature komt de plant in bijna heel Europa voor, in Nederland is de plant zeer algemeen.

Wilgenroosje in Oertijdpark.

Gebruik van prehistorie tot nu

De dons van de plant kan worden gebruikt als tondel om vuur mee te maken. Door de indianen en mensen in Siberie werden jonge scheuten in het voorjaar traditioneel verzameld – later in het jaar smaken de bladeren een beetje bitter en taai en eten de indianen de geschilde stengels rauw. De Dena’ina voegen de plant toe aan hondenvoer en gebruiken de plant als medicijn door de rauwe stengel te plaatsen op de snee of ontstoken (etterende) wond. Vroeger werden de bladen in de zon gedroogd en verwerkt tot een soort kruidenthee. In Rusland maken ze van de plant Ivan Chai, een soort thee, maar ook gebruiken ze het als een duur medicinaal kruid. In Yukon maken ze van de bloemen een soort gelei.
De plant helpt bij het herstellen van beplanting als pionier en wordt gekweekt als decoratieve plant.
In Yukon (Canada) is het wilgenroosje de officiële plant net als in Hedmark (Noorwegen).

Wilgenroosje. Image by congerdesign from Pixabay.

Wilgenroosje als voedsel

Bloemen en bloemknoppen kunnen gebruikt worden als decoratie over salades en warme gerechten, maar is ook rauw te eten. Gekookte bloemknoppen kunnen als groente worden gegeten (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, p. 86-87).
De stengels zijn geschild en rauw te eten, maar ook als een soort asperge te bereiden. On te eten moeten de stengels jong en elastisch zijn. De wortels kunnen in april worden geoogst. De wortels kunnen schoongemaakt of geschild rauw worden gegeten. De gekookte wortels zijn als groente te eten. De wortels kunnen gedroogd en gemalen worden gebruikt als meel, bijvoorbeeld door te mengen door granenmeel of als verdikkingsmiddel in sauzen. Geroosterde wortels kunnen ook als koffievervanger worden gebruikt. Om een bittere smaak te voorkomen moet de wortel voor de bloei worden geoogst en kan de bruine kern in het midden verwijderd worden.

Jonge bladeren en scheuten zijn te oogsten van april tot en met juli en kunnen worden toegevoegd aan salades of kruidenmengsels. Van de bloemknoppen en bladeren kan groene thee worden gezet in de periode van mei tot en met juli.

De smaak van bloemen, bloemknoppen, jonge scheuten en jonge bladeren lijkt op een combinatie van veldsla en paardenbloem (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, p. 86-87). De wortels smaken zoet en licht scherp.

De plant bevat de volgende inhoudsstoffen: flavonoiden (quercetine, myricetine), looistoffen, betasitosterine (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, p. 86-87), vitamine C en pro-vitamine A.

Wilgenroosje. Image by tulip from Pixabay.

Wilgenroosje als medicijn

De plant werkt ontstekingsremmend en kan helpen bij prostaatproblemen (goedaardige vergroting en plasproblemen) helpen (FLEISCHHAUER, ET.AL., 2017, p. 86-87). De thee van het wilgenroosje kan verlichting brengen bij darm- en maagontstekingen.

Harig wilgenroosje. Rasbak [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)].

Harig wilgenroosje

Het harig wilgenroosje (Epilobium hirsutum) is een vaste plant die maximaal 1,8 meter hoog kan worden. De plant heeft een zachtbehaarde stengel en zachtbehaarde lange, langwerpige bladeren van maximaal 12 cm. De plant bloeit van juni tot en met augustus met magenta bloemen van maximaal 2,5 cm. In Nederland komt de plant algemeen voor in ruigtes, op niet al te zware grond, langs slootkanten en op vochtige plaatsen.

Harig wilgenroosje – vruchten. Rasbak [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)].

Bronnen

https://nl.wikipedia.org/wiki/Wilgenroosje

https://nl.wikipedia.org/wiki/Harig_wilgenroosje

https://en.wikipedia.org/wiki/Chamaenerion_angustifolium

FLEISCHHAUER, S.G., ET.AL., 2017. Eetbare Wilde Planten. Schildpad Boeken, Workum.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.