Tomba_del_cacciatore, Sailko, CC BY 3.0 , via Wikimedia Commons


Tarquina is tegenwoordig een stadje in de Italiaanse provincie Viterbo. Ten noordoosten van Tarquinia ligt de Etruskische stad Tarquinii. De stad werd in de 9e, mogelijk zelfs in de 10e eeuw v.Chr. gesticht. De stad vormde later een stadstaat waarvan het grondgebied zich uitstrekte van de Mignone rivier tot de Arrone rivier en van het meer van Bolsena tot het meer van Bracciano. Haar buurstaat in het noorden was Vulci, in het zuiden Caere. In de eerste helft van de 4e eeuw v. Chr. overtrof Tarquinia Caere en de andere Etruskische steden qua macht en invloed. De stad bouwde enorme muren om zich te beschermen tegen de bedreigingen door de Kelten en de Romeinen. Tarquinia werd niet zoals Rome ingenomen door de Galliërs. In de oorlog met Rome vonden aan beide zijden wreedheden plaats. De inwoners van Tarquinia executeerden 307 Romeinse krijgsgevangenen, maar moest zich uiteindelijk wel onderwerpen aan de nieuwe grootmacht. Tarquinia sloot in 308 v.Chr. een 40-jarige vrede met de Romeinse Republiek en werd aansluitend onderdeel van het Romeinse Rijk. Nadat Tarquinii in de 8e eeuw wordt verwoest door Saracenen, wordt de stad niet meer herbouwd. De inwoners trokken naar het nabijgelegen Corneto.

Tarquina is tegenwoordig vooral bekend vanwege de Etruskische necropolis (‘dodenstad’ – begraafplaats) die 6.000 graven omvat, waarvan 200 fresco’s bevatten.

Tombe van Anina, Foto Robin Iversen Rönnlund, CC BY-SA 3.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0, via Wikimedia Commons

Sinds 2004 maken de Etruskische necropolissen van Tarquinia (samen met die van Cerveteri) deel uit van de werelderfgoedlijst van UNESCO.

De belangrijkste site is de Necropolis van Monterozzi, met een groot aantal tumulusgraven, waarvan de kamers in de rots zijn uitgehouwen. De taferelen op de fresco’s tonen banketten met dans en muziek, sportieve spelen en af en toe erotische of mythologische scènes.

De bekendste graven zijn het Graf van het Triclinium, het Graf van de Stieren, het Graf van de Auguren en het Graf van de Luipaarden. Het Graf der Auguren (circa 530 v. Chr.) toont een muurschildering van worstelaars die vechten voor waardevolle prijzen, zoals metalen kommen. Een andere scène in hetzelfde graf laat een man met een knuppel zien; hij heeft een zak over het hoofd en moet zich verdedigen tegen een wilde hond, die door een gemaskerde wordt opgehitst. Mogelijk stamt dit bloedige spel af van rituele mensenoffers bij de begrafenis van koningen in een zeer ver verleden.

Tomba Bettini, Sailko, CC BY 3.0 https://creativecommons.org/licenses/by/3.0, via Wikimedia Commons
Tomba_dei_Giocolieri, Wauchsberg, CC BY-SA 3.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0, via Wikimedia Commons

De Etrusken, in het pre-Romeinse Italië, hadden zeer lang een eigen cultuur. Ze woonden in het huidige Toscane en Umbrië. Tegenwoordig gaan we ervan uit dat de Etrusken een autochtoon, pre Indo-Europees volk zijn.

Het museum van Tarquinia

Tarquinia heeft één van de belangrijkste archeologische musea in de omgeving dat is gehuisvest in Palazzo Vitelleschi. De begane grond bevat onder andere een serie sarcofagen met waardevolle grafbeelden uit de 4e tot 1ste eeuw v.Chr. Vanaf het centrum naar de Etruskenstad Tarquinia, is slechts tien kilometer.

Hedendaags Tarquinia

Het hedendaagse Tarquinia is een stadje in de Italiaanse provincie Viterbo. Het heeft een goed bewaarde binnenstad, met kerken uit de 13de en paleizen uit de 13de en 15de eeuw, een castello, en een belangrijk archeologisch museum. Maar Tarquinia is vooral bekend voor zijn necropolis, die deel uitmaakt van de werelderfgoedlijst van de Unesco. De Etruskische necropolis omvat 6000 graven, waarvan 200 beschilderd zijn met schitterende fresco’ s. De necropolis van Tarquinia is omwille van de vele fresco’s van uitzonderlijk belang voor onze kennis van het dagelijks leven van de rijke klasse in de Etruskische maatschappij. De belangrijkste site is de necropolis van Monterozzi.

Tussen 1872 en 1922 heette Tarquinia ‘Corneto Tarquinia’. Daarvoor was de stad bekend onder de naam Corneto. In de middeleeuwen was het een stadsrepubliek die allianties aanging met Genua, Pisa en Venetië. In de 14e eeuw verloor Corneto zijn onafhankelijkheid, waarna het onderdeel ging uitmaken van de Pauselijke Staat. De dom bevat een koor uit de 15e eeuw en fresco’s uit het jaar 1509.

Vorig artikelKarahunj, the Armenian Stonehenge
Volgend artikelDe Etruskische necropolis Banditaccia bij Cerveteri
Harrie Wolters is algemeen directeur van het Hunebedcentrum.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.