grieze garm

Eber is terug. Eber is zijn vriend. Toen Eber nog bij hem woonde, speelden ze vaak met elkaar in het bos. Eber is lief. Nu Eber terug is, zullen ze ook weer in het bos gaan spelen. Ze zullen weer strikken zetten. Ze zullen weer everzwijnen pesten. En als het zwijn boos wordt, klimmen ze weer in een boom. Maar eerst moet Hermen werken. De zon is nog maar amper boven de horizon. Garm maakt iedereen wakker. Garm heeft slecht geslapen. Hermen heeft het gezien. Hermen heeft zelf ook slecht geslapen. Hermen moet zijn pap opeten. Daarna moet hij werken. Hij heeft geen zin aan werken. Garm zegt altijd precies wat hij doen moet. Alsof hij dat zelf niet zou weten! Hij heeft wel honderd keer alles gedaan. Wel duizend! De beesten worden gevoerd. Daarna helpt Hermen bij het houthakken. Hij sjouwt de stukken hout naar de brandstofhoop achter de hoeve. Hermen heeft geen zin aan sjouwen. Hij wil naar Eber. Eber is er niet. Die hoefde niet te werken, zei Garm. Waar is Eber? Waarom is Maante zo boos, als Hermen niet zo hard loopt met het hout? Hermen loopt toch altijd zoals hij nu loopt? Hermen heeft geen zin meer.

Als Hermen de eerstvolgende keer weer met een arm vol hakhout achter de hoeve verdwijnt, komt hij niet weer tevoorschijn. Hij springt het bos in, op een plaats waar de hoeve zijn ­­”vlucht” aan het oog onttrekt. Zoekend naar Eber, vindt hij hem bij de brandheuvel, waar de lichamen van hun overledenen aan het vuur toevertrouwd worden. Eber schrikt als Hermen plotseling naast hem staat. “Wat doe je daar?”, vraagt Hermen. Als hij een uitleg krijgt over de gedachten van Eber, schudt hij zijn hoofd. Die mensen waar Eber aan denkt zijn toch dood? Daar hoef je je toch niet zo druk over te maken? Hermen leeft nog. Laat hij zich daar maar druk over maken. Als hij dit uitspreekt, kijkt Eber hem zwijgend aan. Die oude Hermen, die grijze kerel, die haast net zo oud is als Garm, die heeft sinds de dag dat hij aan zware koortsen heeft geleden, helemaal niets meer geleerd. Als kind had Eber niet gemerkt dat Hermen anders was. Toen hij wat ouder werd, was Hermen wel anders dan anderen, maar dit was alleen maar een voordeel. Een boom van een kerel, zo sterk als een oeros, die met je in de bossen ravotte, en zich ook nog door je liet leiden… een betere kameraad kon Eber zich niet indenken. Op de rand van zijn volwassenheid was Eber Hermen ontgroeid. Het was voor Hermen nooit zo duidelijk geworden. Eber was weggegaan, ver weg. Was hij gebleven, dan was hun breuk op een andere manier gekomen. De jonge Eber was zijn vriend, de volwassen Eber was een andere man, die wel zijn vriend wilde zijn, maar niet meer de ravottende jongeling. Het is die volwassen Eber die terug is gekomen. Maar maak dat Hermen maar eens duidelijk.

“Kom mee!” Hermen is zijn dromende kameraad zat en trekt hem aan zijn arm mee het bos in. Als ze tegen de avond bij de hoeve van Garm terug zijn, heeft Eber alle plekjes gezien waar hij de afgelopen jaren met weemoed aan gedacht heeft. Hij zag een stuk van zijn jeugd passeren, Hermen’s eigen alledaagse werkelijkheid, als hij de kans kreeg om een middagje vrijaf te krijgen… of te ontsnappen aan het oog van zijn broers. Garm was bezig de omheining te verstevigen. Met de winter en de wolven voor de deur, zal een goede omheining rond zijn bezittingen van levensbelang zijn. Hij moppert wat op Hermen. Eber neemt deze in bescherming: “Ik heb hem gevraagd om mij vandaag de omgeving te laten zien”. “Wat dat betreft is er niks veranderd”, grijnst Garm. “Al moeten jullie liegen dat jullie barsten, dan zal je nog voor elkaar opkomen!” Hij gooit Hermen een paal toe, die deze met een andere paal in de grond slaat. Met twijgen worden de palen aan elkaar gevlochten. De openingen tussen de palen moeten zo klein worden, dat de magerste wolf er niet door kan. ’s Zomers blijven de wolven wel in de bossen. Er zijn er dan ook niet zoveel. ‘s Winters, als het veen bevroren is, komen er grote groepen wolven uit het oosten Drenthe gevaarlijk maken. Als ze de kans krijgen pakken ze het vee, of zelfs de mensen. Aan de vuren wordt verteld van hele dorpen die uitgemoord zijn…

Aan het vuur van Garm zal deze avond wat anders verteld worden. De mensen zijn benieuwd naar Ebers belevenissen. Niet minder nieuwsgierig maken hen de pakken. Wat heeft Eber meegenomen? Reizigers van ver hebben soms de vreemdste dingen bij zich. Ook zit er nogal eens wat bij wat zo praktisch is, dat ze het zelf na gaan maken. Hermen kan haast niet wachten. Als ze naar binnen gaan, vraagt hij: “Ben je niet wat vergeten, Eber? Je had vanmiddag toch nog uit willen pakken?” Eber: “Jazeker ben ik wat vergeten: ik had jou nog in moeten pakken!” “Kunnen jullie elkaar alleen maar plagen?”, vraagt Garm. “Wacht maar af hoe ik jullie vanavond ga plagen!”, is het antwoord van Eber. “Jullie denken dat ik wat voor jullie meegebracht heb, maar jullie zullen er nog een jaar op moeten wachten!” Na deze woorden is Hermen sprakeloos.

Net voor de duisternis meldt zich een jonge vrouw. Ze is op doorreis. Een vrouw alleen? Die durft. Of ze hier vannacht kan slapen. Natuurlijk. Reizigers zijn gasten, net zo goed als de mensen van de hoeve zelf gasten zullen zijn, als ze om wat voor reden dan ook zelf op reis moeten. Eber let er verder niet op. De anderen schijnen haar te kennen. Ze krijgt een plek bij andere vrouwen. Eber heeft genoeg aan zijn gedachten en zijn herinneringen. Herinneringen aan thuis en herinneringen aan de afgelopen 25 jaar. Wat lijkt het allemaal al weer ver weg. Maar als hij in zijn slaap begint te trappen, als hij wat rust zoekt en zijn ogen dieper dichtzakken dan hij verwacht, dan weten de anderen dat er veel in hem omgaat. Eber is hier, maar zijn geest kan overal zijn. Pas als hij ooit echt weer rust zal krijgen, zal hij echt helemaal hier zijn. Na een tijdje wekt zijn vader hem. “Eber mijn jongen, ruik eens wat voor lekkers we hebben?

Vorig artikelHunebed Hill of Tara uitgelijnd op Keltische Zonnefeesten en Maanstilstand
Volgend artikelDrentse zwerfkeien en onze dijken

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.