Figuur 11: Uiteinde van hunebed I waarvan de achterste stenen niet allemaal energetisch waren

In de categorie ‘mijn hunebed’ nodigen we mensen uit te schrijven over hun persoonlijke ervaringen met hunebedden. Hier een verhaal van Pierre van Eijl.

Superlange hunebedden

In Duitsland zijn op veel plaatsen nog overblijfselen te vinden van de megalithische cultuur uit de jonge steentijd. Na ons onderzoek van de supergrote hunebedden in Noord-West Sjaelland in Denemarken zijn we naar de Oldendorfer Totenstatt gegaan ten zuiden van Hamburg in Duitsland. In een prachtig heidegebied liggen merkwaardige megalithische monumenten, althans, de restanten ervan.

Figuur 1: Overzicht Oldendorfer Totenstatt: Linksonder hunebed I

Er liggen vier hunebedden en een aantal grafheuvels. Drie van de vier hunebedden zijn echter heel bijzonder. De langwerpig gearceerde plekken op de kaart van figuur 1 zijn de drie langgerekte hunebedden van respectievelijk 45, 60 en 80 meter lang. Eerder is er een verhaal geweest over ‘Een vruchtbaarheidsritueel in hunebed IV’ bovenin de plattegrond. En een verhaal geweest over ‘De huwelijksvoltrekking in hunebed III’ rechtsonder. De aura-reading die verderop beschreven wordt gaat over de meest linkse, hunebed I. Foto’s hiervan zijn ook te vinden in een eerdere publicatie Hunebed 1 van Willen Donker

Hunebed I

In eerste instantie heb ik me op hunebed I gericht. Veel dragende stenen ontbreken hier en alle dekstenen zijn van het hunebed afgehaald. Waarschijnlijk zijn die al honderden jaren geleden gebruikt voor de bouw van kerken en huizen.

Figuur 2: Enkele resterende stenen van hunebed I. De wandelstok links op de grond geeft een indruk van de grootte van de voorste steen, mogelijk een deksteen die een eindje is weggesleept.

Bijgaande plattegrond geeft de vermoedelijke ligging aan van de dragende stenen. Hier rustten oorspronkelijk drie dekstenen op.

Figuur 3: Plattegrond van hunebed I met enkele vondsten daarin getekend .
Bron: Wohnungen für die Ewigkeit, 5700 Jahre Oldendorfer Totenstatt (2006) Uitgave: Archäologischen Museum Oldendorf/Luhe, Duitsland blz. 70

De metafysische energie van hunebed I

Om een beter beeld te krijgen van de hunebedden van deze ‘Totenstatt’, richtte ik me op de metafysische energetische uitstraling van het eerste hunebed. Dit hunebed bestond uit een lange aarde verhoging van 45 meter lang omlijst met kransstenen. Helemaal aan het begin waren nog een aantal dragende stenen aanwezig van het stenen hunebed wat hier geweest is. Ik begon met de energetische uitstraling van de stenen te voelen.

Figuur 4: Aantal kransstenen die energetisch aanvoelen van hunebed I

De meeste krans- en dragende stenen voelden energetisch aan, maar enkele ook niet. Mogelijk waren dat stenen die ooit een eindje weggesleept waren van het hunebed. Het hunebed was rijk begroeid met onder andere een markante oude eik.

Figuur 5: Markante oude eik op hunebed I

Interessanter werd het, toen ik de energie van de hunebedheuvel voorbij de restanten van het stenen hunebed ging voelen. Op de middellijn van deze hunebedheuvel waren tal van energiepunten gegroepeerd in groepen van drie. Het bleek dat de hunebedheuvel verderop uit vijf groepen bestond van ieder 3 energiepunten in de middellijn en één groepje met zes energiepunten. Ik noem ze van nu af aan ‘compartimenten’ omdat het energetisch afgeronde delen waren.

Figuur 6: Energiepunt (aangegeven met bruin rechthoekje) bij de grote eik op het hunebed

Tussen de groepen energiepunten ontbrak iedere keer een kranssteen. Misschien was dat toeval, maar het kan ook te maken hebben met de aparte ingang van een ‘compartiment. Dus eigenlijk was sprake van een rij van zeven ‘compartimenten’ waarvan het eerste echt een met stenen gebouwde hunebed was en de andere ‘compartimenten’ mogelijk anders waren. Die hadden wel energiepunten, maar onduidelijk is of daar verder nog iets van bebouwing was of ritueel gebruik.

Figuur 7: Restanten van een trechterbeker gevonden in het eerste hunebed

De diefstal

Maar wat gebeurde hier ten tijde van de trechterbekercultuur? Als ik me door middel van aura-reading hierop instel, krijg ik helderziend een beeld van waarschijnlijk het stenen hunebed. Ik krijg een beeld van hoe iemand tegen zijn wil naar dit hunebed wordt gebracht om te worden ondervraagd door drie ondervragers. “Wat speelde zich hier af?” vroeg ik me af.

Degene die ondervraagd wordt is een man. Hij heeft enige tijd daarvoor in die buurt rondgezworven op zoek naar iets om te stelen en te verkopen zodat hij weer even ruim kan leven met voldoende voedsel. Bij een boerderij had hij een dier, waarschijnlijk een paard, meegetrokken, maar dat was niet onopgemerkt gebleven. Hij was het bos ingelopen, maar toen hij merkte dat hij gevolgd werd, had hij het dier het bos ingejaagd en was zelf een andere kant uitgelopen.

Figuur 8: Heikikker verborgen tussen het gras bij de hunebedden

Toen de achtervolgers hem tegenkwamen, zei hij van niks te weten, maar hij werd niet geloofd. Hij had sporen op zijn handen en de geur van een dier. Ook aan zijn voeten konden ze zien dat hij bij de stal of iets dergelijks was geweest. Ze namen hem mee, al verzette hij zich hevig en ontkende alle beschuldigingen.

Figuur 9: Impressie van boerderij uit de Trechterbekercultuur
Bron: Wohnungen für die Ewigkeit, 5700 Jahre Oldendorfer Totenstatt (2006) Uitgave: Archäologischen Museum Oldendorf/Luhe, Duitsland blz. 34

Eerst wordt hij meegenomen naar de boer waar hij het paard gestolen heeft. Dat paard is inmiddels teruggevonden. Bij de boerderij was er iemand die dacht dat hij hem bij de stal gezien had, maar helemaal zeker was die persoon niet. De dief blijft ontkennen. Hij wordt bedreigd door de mannen die hem aangehouden hebben: “Je weet wat er gebeurt met mannen zoals jij, die vee stelen. Daar weten we wel raad mee!” De man wist maar al te goed wat dat betekende.

“We moeten zeker weten of hij de dief is. We kunnen iemand niet zomaar straffen” zei één van de mannen, die nog zijn twijfels had. Voor een andere man was het echter zonder meer duidelijk. “Laten we hem meteen aanpakken” stelde hij voor. Een derde man aarzelde: “We moeten het zeker weten, laten we naar de priesters gaan.” De dief schrok hiervan en zei dat dit allemaal niet nodig was. Hij had immers niets misdaan. Het was zijn schuld niet dat een paard was weggelopen! “Misschien heeft hij gelijk” zei één van de manen, “maar als we naar de priesters gaan, weten we het zeker.”

Figuur 10: Blik in de lengterichting van het hunebed met de zeven compartimenten

Naar de priesters

Tegenstribbelend wordt de dief naar het hunebed gebracht. Nu wordt het hem echt bang te moede want bij de priesters zullen ze de waarheid uit hem weten te persen. Volkomen in angst en stress komt hij bij het hunebed aan. De mannen informeren daar een priester over wat er allemaal aan de hand is. Die priester roept collega’s erbij en geboeid wordt de verdachte het hunebed ingebracht. Hij zit op de grond met naast hem en achter hem een priester. Ze beginnen hem uit te vragen over wat er allemaal gebeurd is. De man vertelt dat hij in de buurt van de desbetreffende boerderij liep op weg naar het huis een eind verderop van mensen die hij kent. De priesters vragen echter door: hoe hij aan de dierengeur komt aan zijn handen en de mest aan zijn voeten. Hij heeft eerder die dag een vriend geholpen met zijn vee, zegt de man. De priesters willen weten welke vriend dat is en naar wie hij precies op weg was. De verdachte voelt hoe hij een web van leugens opbouwt, maar weet geen andere uitweg. Eén van de priesters gaat naar buiten en vraagt aan één van de wachtende mannen de informatie te checken.

Een smerig goedje om te drinken

Daarna geven ze de verdachte een drankje om op te drinken. Hij probeert dat maar mondjesmaat in te slikken want hij weet dat dit een ‘smerig goedje’ is waardoor hij straks niet meer weet wat hij zegt. De priesters gaan door met vragen over het helpen van de vriend en hoe hij precies heeft gelopen. Ondertussen begint het smerige goedje te werken. De verdachte raakt steeds meer in de war en verspreekt zich keer op keer. De priesters blijven vragen stellen over zijn tocht, zoals: “Welke route heb je precies genomen?” Na enige tijd begint de man radeloos te ontkennen dat hij bij de boer is geweest en zegt dat het paard niet meewilde. Zo komen langzamerhand brokstukjes van het echte verhaal naar voren. De energieplek waarop hij geplaatst is in het hunebed, maakt hem nog gejaagder. Af en toe geven de priesters hem nog wat te drinken van het ‘smerige goedje’. De man begint wat te hallucineren. Hij heeft eigenlijk teveel van het smerige spul gedronken. Hij weet niet meer goed wat hij zegt. Hij vertelt dat het moeite kostte het touw waaraan het paard vastzat los te krijgen en dat het paard niet meewilde. Dan ontkent hij weer alles.

Intussen is buiten het compartiment de man teruggekomen van de vriend van de verdachte. Die zegt hem inderdaad gezien te hebben, maar ook dat hij niet meegewerkt heeft bij het verzorgen van het vee. De priesters confronteren de man met deze informatie. “Ja, ik ben er geweest” zegt de verdachte, “zie je nu wel!” Hij begint vreselijk misselijk te worden en over te geven en voelt zich hondsberoerd. De man vraagt om genade: “ik heb het niet gedaan, het was een vergissing!”

Figuur 11: Uiteinde van hunebed I waarvan de achterste stenen niet allemaal energetisch waren

De straf

De priesters nemen de man mee naar buiten en vertellen de drie mannen dat hij wartaal uitslaat: “We denken dat hij wat verbergt, maar dat hij, nu het paard terug is, een straf verdient die hem zal heugen zodat hij niet meer in de fout gaat.”

De mannen begrijpen wat hen te doen staat. Ze nemen hem mee en bij hun woonplaats wordt hij vastgebonden en krijgt zweep- en stokslagen. Meer dood dan levend blijft de man daarna op de grond liggen en kruipt later die avond weg. Kruipend en strompelend gaat hij naar zijn huis terug. Daarna blijft hij angst houden. Iedereen uit zijn omgeving weet wat er gebeurd is en houdt hem in de gaten. Hij gaat niet meer in de fout, ook als er verleidingen zijn. Hij heeft grote angst weer door de priesters ondervraagd te worden en dan de controle over wat hij zegt te verliezen. Het kostte hem maanden om van de zweep- en stokslagen te herstellen en zijn hele leven hield hij de littekens ervan.

Terugblik

Deze aura-reading liet een geheel nieuw gebruik van een hunebed zien, namelijk ondervraging van een verdachte. De priesters kwamen hier naar voren als geoefende ondervragers op zoek naar de waarheid. Ze zorgden dat cruciale uitspraken van de verdachte gecheckt werden en gebruikten een drankje om bij de verdachte zijn zelfcontrole te verminderen. Toen ze tot slot de verdachte aan de mannen overgaven die hem aangehouden hadden, wisten ze dat de doodstraf die voor hem dreigde. Ze wisten die terug te brengen tot een lijfstraf, door de uiteindelijke schade van de wandaad te relativeren.

De vraag bij deze hunebed blijft wat de verschillende ‘compartimenten’ inhielden. Waren er ooit houten bouwsels of zijn er helemaal geen bouwsels geweest? Toch moeten die ‘compartimenten’ belangrijk geweest zijn om een langgerekte heuvel van 45 meter op te werpen, te zorgen dat er energieplekken kwamen, en er een enorme kring van zeer zware kransstenen omheen te bouwen. Een interessante maar lastige vraag voor toekomstig onderzoek!

Meer informatie

Meer verhalen over het verleden van hunebedden die door middel van aura-reading zijn verkregen, zijn te vinden in deze rubriek ‘Mijnhunebed’ van het Hunebedcentrum en op de website van het KoendalinieNetwerk. Daar staat ook wat een aura-reading is. Daar staan ook verslagen van aura-readingen van hunebedden in Nederland, Corsica, Portugal, Denemarken en andere hunebedden in Duitsland.

Vorig artikelGranaten in een zwerfsteen
Volgend artikelEnorm grote neolithische begraafplaats ontdekt in Polen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.