De Venus van Renancourt www.world-archaeology.com

De mensen van de Gravettecultuur waren jager-verzamelaars die in een groot deel van Europa leefden tijdens een bitter koude prehistorische periode van ongeveer 20.000 tot 30.000 voor Christus. Archeologen hebben grotten gevonden in Frankrijk, Spanje en Groot-Brittannië, maar ook in Midden-Europa en Rusland. De cultuur is genoemd naar de vindplaats waar ze voor het eerst werd geïdentificeerd: La Gravette in de Dordogne in Zuidwest-Frankrijk. Tot de vondsten van deze cultuur behoren stenen werktuigen, lemmeten en persoonlijke sieraden, maar zij is vooral bekend om de Venusbeeldjes die meestal uit kalksteen of ivoor zijn gesneden.

Meer dan 100 van deze kleine figuurtjes zijn in heel Europa gevonden en zij hebben allen de “steatopygische” kenmerken van een zeer specifiek lichaamstype met grote borsten, brede heupen en prominente achterwerken. De meeste figuren hebben geen details van het gezicht en geen ledematen.

De Venus van Renancourt werd in 2019 ontdekt tijdens opgravingen in de Noord-Franse stad Reims. De figuur is uit krijt gehouwen en is 4 cm hoog, hoewel andere ontdekte en soortgelijke figuren wel 15 cm hoog waren. Kenmerkend is dat de figuur geen gezicht heeft, maar wel grote borsten en billen en vlezige dijen. De figuur heeft ook een navel en ofwel haar ofwel een soort hoofdbedekking, aangegeven door ingekraste lijnen. Vergelijkbare lijnen zijn te vinden op de Gravettiaanse Venusbeeldjes die gevonden zijn in Willendorf in Duitsland en Brassempouy in Frankrijk. De Venus van Brassempouy wordt ook wel de “Dame met Kap” genoemd.

Ingekraste lijnen op het hoofd van de Venus van Brassempouy. Door PHGCOM [Publiek domein], via Wikimedia Commons

In Renancourt hebben archeologen ook duizenden stukjes krijt gevonden, die mogelijk afvalspaanders zijn, waardoor ze denken dat de site misschien een beeldjesatelier is geweest.

De functie en betekenis van de Gravettiaanse Venusbeeldjes blijft een mysterie, maar de overdreven seksuele trekken doen vermoeden dat het om vruchtbaarheidsgodinnen gaat.

Bron:

Tijdschrift voor Archeologie van de Wereld

Text                 Alun Harvey

Vertaling; Hans Meijering

Vorig artikelMaak stap voor stap een oerschoen
Volgend artikelDE GEMASKERDE RUITER – Hoofdstuk 7

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.