In Arthur’s land, 1911 (op de tekening zijn een dolmen en diverse stenen te zien)

Arthur is schildknaap van de arrogante Kay, de zoon van Arthur’s pleegvader Ector, en de jongen komt er tot zijn schrik achter dat hij de wapens van Kay is vergeten. Hij ziet tot zijn grote opluchting een zwaard en wil dit voor Kay pakken. Moeiteloos trekt hij het uit de steen…

Arthur is een interessante figuur. Hij is niet alleen lokaal beroemd geworden, maar inmiddels is hij bekend over de hele wereld. Overigens was hij al in de middeleeuwen, ver buiten het gebied waar hij leefde, bekend.

Of Arthur daadwerkelijk heeft geleefd, daarover verschillen experts van mening. Als hij heeft geleefd, dan was dit ten tijde van de volksverhuizingen: de nadagen van het West-Romeinse Rijk.

Feit is dat er talloze handschriften zijn waarin zijn heldendaden (en die van zijn ridders) zijn beschreven. Maar al veel eerder gingen de verhalen over Arthur rond. Zijn verhalen werden mondeling, als liederen, doorgegeven in een groot gebied, ook in de Nederlanden. Normandische en Bretoense edellieden zorgden voor verspreiding van de Arthurstof ruim voor het op schrift werd vastgelegd.

Koning Arthur en de door hem veroverde landen in de Chronicle of England
gepubliceerd ca. 1307 – 1327

Eind 16e eeuw werd de belangstelling voor Arthur minder, in deze omgeving onder druk van het humanisme. Er werden nog wel goedkope boeken gedrukt, inmiddels waren het geen handschriften meer maar had de boekdrukkunst zijn intrede gedaan. Dit waren slechts slappe samenvattingen van de eerdere verhalen.

Tijdens de romantiek was er een revival. Een vlucht uit de industrialisatie naar de nacht, geesten en elfenkoningen. Mensen verbleven graag op kerkhoven en in ruïnes. En men ontdekte dat de volkscultuur eeuwenlang een machtig erfgoed had bewaard. De interesse in een Keltisch verleden mondde later uit in militant nationalisme, zo weten we nu. Maar het leidde ook tot studies van de middeleeuwse handschriften, nog altijd een vakgebied. En nog altijd worden er verhalen over Arthur verteld, ze zijn ontzettend populair. Je komt de verhalen niet alleen in boeken tegen, ze zijn ook op het witte doek te bewonderen.

Uitzicht op Arthur’s stone met op de voorgrond geiten, ca. 1840

Zoals gezegd, de verhalen gingen al in een groot gebied rond voor ze op schrift werden gesteld. Er bestaan diverse afbeeldingen van Arthur die ouder zijn dan de boeken waarin zijn verhalen voorkomen (zoals bijvoorbeeld het Pescheria portaal in de kathedraal van Modena).

En er zijn talloze locaties, waaronder ook vele megalithische bouwwerken, naar Arthur of andere figuren uit de verhalen vernoemd.

Maar welke sites kunnen op een ver verleden bogen en op welke sites is de faam van koning Arthur later geprojecteerd?

Dat de megalithische en andere neolitsche bouwwerken ouder zijn dan de tijd waarin koning Arthur leefde (tijdens de volksverhuizingen) staat vast. Net als in andere landen, werden reuzen en helden in volksverhalen aan megalithische bouwwerken verbonden. De bouwwerken werden ook naar reuzen en helden vernoemd.

Maar wie is Arthur? Een korte beschrijving van zijn leven, mocht je hem niet kennen, volgt. Arthur was de zoon van koning Uther Pendragon, een van de heersers in een sterk verdeeld Brittannië, en Igraine. Door het uiterlijk van haar man Gorlois aan te nemen, lukte het Uther bij Igraine in bed te komen en Arthur te verwekken. Uther sneuvelde op het slagveld in een poging om Brittannië onder één koning te verenigen.

Meteen daarop bracht de magiër Merlijn de jongen onder bij het hof van een lokale edelman, waar hij ongestoord kon opgroeien. Alleen Merlijn wist wie de jongen eigenlijk was. Arthur trok later dus een heel speciaal zwaard uit een steen en daardoor werd hij herkend door iedereen: Arthur was de rechtmatige koning.

Arthur versloeg talloze reuzen, veroverde een groot gebied en bracht vrede. In vredestijd beleefden zijn ridders wonderbaarlijke avonturen.

Arthur afgebeeld op een raam in St Nectan’s Church, Hartland, Devon

Arthur had een enorm leger overwonnen en wilde Rome aanvallen, want zij wilden hem belastingen laten betalen. Door ontrouw van zijn vrouw Guinevere (afkomstig uit een adellijke Romeinse familie) en zijn neef Mordred (zoon van Anna, de dochter van Igraine) werd zijn macht gebroken.

Volgens sommige verhalen overleed Arthur, andere verhalen vertellen dat hij naar Avalon werd gebracht om te genezen.

Baby Arthur wordt aan Merlijn gegeven in The Romance of King Arthur – 1917
Arthur ontmoet Guinevere
The Story of King Arthur and His Knights – 1903
Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel zien de heilige graal – 1470

Inmiddels zijn de verhalen over de Ronde Tafel en de heilige graal onlosmakelijk verbonden aan de verhalen over koning Arthur. Dit zou de derde zeer belangrijke tafel zijn, na de tafel van het laatste avondmaal en de tafel van de graal. Volgens sommige verhalen liet hij deze tafel maken, zodat er geen rangen bestonden: de ridders van de ronde tafel waren in alles gelijk aan elkaar. In de Mabinogion hebben de ridders zelfs bovennatuurlijke krachten. De aantallen ridders die in de verhalen voorkomen, variëren enorm. Er zijn verhalen over 12 ridders aan tafel, maar ook over 1600 ridders die konden plaatsnemen. Dat moet wel een imposante tafel zijn geweest…of was het iets anders?

Er wordt gespeculeerd dat Bwrdd Arthur (wat “Arthur’s Table” of “Arthur’s Tafel” betekent) een kandidaat zou kunnen zijn voor de legendarische ronde tafel, met het argument dat de betekenis van tafel in de loop van de tijd is veranderd van een ontmoetingsplaats naar een meubelstuk. Het is een 164 meter hoge kalkstenen heuvel met een platte top op het eiland Anglese.

Maar er zijn meer plekken die de Ronde Tafel van Koning Arthur zouden zijn. King Arthur’s Round Table is een neolithische henge in het dorp Eamont Bridge in het Engelse graafschap Cumbria, ongeveer 2 kilometer ten zuidoosten van Penrith. Het ligt op 400 meter van Mayburgh Henge. Ook worden enkele Romeinse amfitheaters genoemd als mogelijke Ronde Tafel.

Mayburgh and King Arthur’s Round Tables, 1769
King Arthur’s Round Table (Cumbria)

Ook andere henge’s zouden de verblijfplaats zijn geweest van de mythische koning. King Arthur’s Hall is een megalithische omheining op Bodmin Moor in Cornwall, Engeland. Men denkt dat het een ceremoniële site uit het laat-neolithicum of de vroege bronstijd is. Het monument bestaat uit zesenvijftig stenen die in een rechthoek zijn gerangschikt met een aarden wal er omheen en meet ongeveer 20 bij 47 meter. Het interieur vult zich met water.

King Arthurs Hall, megalitisch monument bij Bodmin Moor

De historische wortels van Arthur liggen in Wales, en meer specifiek Noord-Wales. Het verhaal over Myrddin (Merlijn) en koning Vortigern bij Dinas Emrys (Beddgelert) vertelt dat de top van Mount Snowdon, de hoogste berg van Wales, de thuisbasis was van Rhitta Gawr.

Rhitta Gawr was de sterkste en meest gewelddadige van alle reuzen uit de oudheid. In die dagen waren er veel koningen die over verschillende delen van dit eiland regeerden, allemaal vechtend voor de suprematie tegen elkaar, en hun land verdedigden tegen de aanvallen van de reuzen die aanvielen vanuit hun berggrotten.

Rhitta wilde meer dan af en toe een schaap of koe stelen. Hij begon met het aanvallen van Nynio en Peibio, twee koningen wiens koninkrijken waren verzwakt na jaren van oorlog. Een leger van reuzen, bandieten en gemene wezens was verzameld uit de meest grimmige, donkerste spleten van de bergen, en ze wierpen gemakkelijk de zwakke legers van Nynio en Peibio omver. 

Rhitta Gawr en koning Arthur door Walter Crane,

Rhitta scheerde de baarden van de geslagen koningen af, het symbool van hun kracht en mannelijkheid, en weefde ze op zijn mantel als bewijs van zijn overwinning. Hij overwon bijna alle koningen, behalve één… Er werd een boodschapper naar het hof van koning Arthur gestuurd, die hem opdroeg zijn baard af te scheren en deze naar Rhitta te sturen. Wanneer Arthur weigert zijn gezichtshaar af te scheren, daagt het monster Arthur uit voor een gevecht.

Arthur overwon de reus met een slag die de reus in tweeën sneed. Arthur’s ridders begroeven vervolgens Rhitta en bouwden een grafkamer boven het lichaam op de top van de berg. Het gebied werd toen bekend als Yr Wyddfa Fawr, vertaald als ‘The Great Tomb’ (de grote tombe).

Er wordt gezegd dat ook Arthur’s laatste gevecht plaatsvond op Mount Snowdon. Sommige verhalen beschrijven hoe Mordred, de neef van Arthur, de controle over het koninkrijk krijgt terwijl Arthur in oorlog is met Rome. Mordred eigent zich de troon toe in de afwezigheid van Arthur en smeedt een relatie met Arthur’s vrouw Guinevere, een dame uit een adellijke Romeinse familie. Het nieuws bereikte Arthur en hij keert terug naar huis om te vechten in de Slag bij Camlann. Er vond een enorme veldslag plaats waar Arthur en zijn ridders tegen Mordred vochten en werden neergehaald door vijandelijke pijlen. Dit gebied staat nu bekend als Bwlch y Saethau of de Pass of the Arrows (Pas van de Pijlen). Mordred werd uiteindelijk gedood, maar Arthur zou ook dodelijk gewond zijn geraakt.

De summit van Mount Snowdon in Wales
ca. 1880

Volgens sommige verhalen werd Arthur naar Avalon gebracht om te genezen, maar in andere verhalen overlijdt de machtige koning in de slag. De legende zegt dat Arthur’s lichaam was bedekt met stenen, die tot op de dag van vandaag nog steeds bekend staat als Carnedd Arthur (Arthur’s Cairn). Na zijn dood zouden zijn ridders zichzelf hebben begraven in een grot op de top van de nabijgelegen berg Y Lliwedd, waar ze in slaap liggen, klaar om voor Wales te vechten tegen hun vijanden, geleid door koning Arthur.

Verschillende locaties in de regio Preseli beweren zijn laatste rustplaats te zijn – Cromlechau Meibion Arthur in Nevern, Garn Arthur, Cerrig Meibion Arthur in Mynachiog-Ddu en Bwrdd Arthur in Llanboidy.

De steencirkel Bedd Arthur (ook wel Beddarthur – “Arthur’s graf”) is gelegen in de Preseli heuvels, ten noordwesten van Mynachlog-ddu (ook Mynachlogddu), nabij Cardigan in Pembrokeshire in Wales. Volgens de lokale folklore is het de laatste rustplaats van koning Arthur. Het is een hoefijzervormige ovalen steenkring, wat heeft geleid tot speculatie dat het de hoefijzer vorm van de blauwe stenen van Stonehenge heeft beïnvloed. Bedd Arthur ligt aan de ‘Golden Road’, deze loopt door de Presili heuvels langs Carn Menyn (vindplaats van de blauwe stenen van Stonehenge).

De stenen lijken naar binnen te leunen, wat suggereert dat ze oorspronkelijk op de flanken van een inmiddels verdwenen heuvel zijn geplaatst. Er is ook een “afgeknot uiteinde”, vergelijkbaar met het portaal op sommige langwerpige neolithische grafheuvels. Er kan dus een grafkamer zijn geweest in het midden van de stenen zetting: het zou niet uitzonderlijk zijn dat de heuvel zelf is verwijderd door erosie of grafjagers.

Bedd Arthur bestaat nu nog uit 13 kleine (slechts ongeveer 0,6 m hoog) in situ staande en twee gevallen stenen.

Bedd Arthur met uitzicht op Carn Menyn, vindplaats van de blauwe stenen die in Stonehenge

Arthur’s Stone (Welsh “Maen Ceti” of “Maen Cetty” of ook wel “Great Stone of Sketty” genoemd) is een megalithische vindplaats in Wales. Het megalithische complex bevindt zich bijna op het hoogste punt van de Cefn Bryn, een bergkam tot 150 m hoog en acht kilometer lang die langs het schiereiland Gower loopt. Het bestaat uit een hunebed met een grote deksteen die rustte op twaalf smalle, rechtopstaande steunstenen. De deksteen was al vóór 1693 gebroken, oorspronkelijk was het ongeveer 4,0 bij 3,0 bij 2,2 m. hoog en woog naar schatting 30 tot 35 ton. Het grootste deel weegt ongeveer 25 ton, het grootste van de kapotte delen rust op de vloer.

Er zijn talloze legendes over het complex. Naar verluidt zou St. David de deksteen met zijn zwaard hebben gebroken terwijl hij vocht tegen een Keltische druïde. Volgens een andere legende zou de steen afkomstig zijn van koning Arthur, die hem in zijn schoen in Carmarthenshire vond en over de monding van de Loughor naar Gower gooide. Door contact met de legendarische koning groeide de steen tot zijn enorme omvang en sindsdien houden andere stenen hem in bewondering omhoog.

De steen was al in de 15e eeuw een trekpleister. Zo zou Henry Tudor in 1485, nadat hij in Milford Haven was geland en op weg was naar de Slag bij Bosworth, een omweg naar Gower hebben gemaakt om de steen te zien. In de 16e eeuw werd de steen beschouwd als de belangrijkste prehistorische vindplaats in Groot-Brittannië, samen met Stonehenge en Silbury Hill.

De naam van het bouwwerk werd in de 16e eeuw voor het eerst op schrift gevonden, maar de naam zou ouder zijn. In 1870 was de egyptoloog John Gardner Wilkinson de eerste wetenschapper die de faciliteit onderzocht. Hij wees het pad aan waarop volgens de legende een verschijning van de legendarische koning Arthur op een wit paard had moeten worden gezien, als de overblijfselen van een menhirlaan. Als een van de eerste archeologische vindplaatsen in Wales viel Arthur’s Stone in 1882 onder de bescherming van de Ancient Monuments Act.

Arthur’s stone werd volgens één van de legenden door Arthur over de monding van de Loughor naar Gower gegooid

Coetan Arthur dolmen, ook bekend als Arthur’s Quoit (niet te verwarren met Carreg Coetan Arthur, in de buurt van Newport) is de overblijfselen van een neolithische grafkamer. Het dateert van rond 3000 v.Chr. De site, gelegen op de heuvel dicht bij St Davids Head in Pembrokeshire, Wales, is de ingestorte kamer van wat wordt verondersteld een doorgangsgraf te zijn (dat een ronde grafheuvel had). De massieve sluitsteen meet ongeveer 6 meter bij 2,5 meter en wordt aan één kant ondersteund door een orthostaat van ongeveer 1,5 meter hoog.

Een Quoit is een portaalgraf uit het Neolithicum waarin verschillende verticale megalieten de enkele afdekplaat ondersteunen. Deze hunebedden werden in de 19e eeuw ook wel cromlechs genoemd. Dergelijke bouwwerken zijn te vinden in Cornwall, Wales en Ierland. Daar staan ze bekend als “driepootdolmen”; een speciale vorm van portaalgraven.

In 1769 legde William Borlase voor het eerst de oorsprong van de naam Quoit uit in een publicatie: bij het beschrijven van de Chûn Quoit verklaarde hij dat de naam terug te voeren is op de schijfvormige sluitsteen van deze dolmen, waarvan de vorm doet denken aan een werpschijf (Quoit). Het woord Quoit verschijnt voor het eerst in de 14e eeuw, betekent aanvankelijk een platte werpsteen of werpring en wordt ook gebruikt voor het traditionele werpspel met dezelfde naam. Volgens de legende speelde koning Arthur zelf het spel met de steen van dit graf.

Arthur’s Quoit
Arthur’s Quoit met zonlicht

Arthur’s Stone, Herefordshire, wordt ook in verband gebracht met de mythische koning. Arthur’s Stone is een zeer indrukwekkende neolithische grafkamer die nooit is opgegraven, hoewel goed bestudeerd sinds de eerste beschrijving in het begin van de 18e eeuw (onder meer door de plaatselijke antiquair Arthur Watkins). Het staat naast een laan net onder de top van Dorstone Hill en biedt bij helder weer een prachtig uitzicht op de Black Mountains.

Arthur’s Stone is gedateerd van 3.700 v. Chr. – 2.700 v. Chr. en is gelegen op de rand van een heuvel met uitzicht op zowel de Golden Valley als de Wye Valley. Ook de Brecon Beacons zijn te zien in de verte. Het bouwwerk wordt in het noorden begrensd door een kleine weg (Arthur’s Stone Lane) die doorsnijdt wat oorspronkelijk de plaats zou zijn geweest van de langwerpige grafheuvel.

Het graf wordt bekroond door een grote deksteen die naar schatting meer dan 25 ton weegt. Het sluitstuk rust op negen staanders en er is een gebogen, 4,6 meter lange toegangsdoorgang. In het noorden was er eens een met een kom gemarkeerde steen, de Quoit-steen. De kom is niet langer duidelijk te zien en nu is een steen ten zuiden van het monument bekend geworden als de Quoit-steen.

Het graf is een van de vele prehistorische monumenten in het westen van Engeland en Wales die in verband worden gebracht met de legende van koning Arthur. Sommige verhalen suggereren dat het graf werd gebouwd om de locatie van een van de veldslagen van koning Arthur te markeren, terwijl anderen vertellen dat de stenen al aanwezig waren toen Arthur ter plaatse een reus doodde, die op de stenen viel en inkepingen achterliet in een van hen. De reus werd in de grafkamer begraven. Weer andere verhalen suggereren dat de inkepingen op de Quoit-steen werden achtergelaten door Arthurs knieën of ellebogen toen hij daar knielde om te bidden.

Arthur’s Stone; een zandstenen dolmen boven de Golden Valley
Dit uitzicht naar het zuiden toont de ingangspassage die van richting verandert. Deze heroriëntatie kan betekenis hebben gehad met betrekking tot ruimtelijke relaties met het bredere landschap, aangezien het graf een uitkijkpunt hoog boven de vallei inneemt. Zelfs vandaag de dag ligt het op een parochiegrens.

Carreg Coetan Arthur is een megalithisch monument in de buurt van Newport in Pembrokeshire, West- Wales. Het zijn de bijna complete overblijfselen van de kamer van een portaalgraf uit de neolithische periode. Het torenhoge hunebed heeft vier rechtopstaande steunstenen, de grote deksteen rust op slechts drie. Typische kenmerken van de Quoit zijn: het H-vormige front met twee hoge portaalstenen en de hoge sluitplaat ertussen; er werd echter een portaalsteen verwijderd.

De grote hoogte van het portaal wordt onderstreept door de vorm van de sluitsteen. De kamer achter het portaal is klein en rechthoekig. De steen aan de westkant ontbreekt. Een kleine hobbel in de grond ongeveer twee meter voor het front zou kunnen duiden op materiaal voor een heuvel. Van de oorspronkelijke overhang van het portaalgraf aan de achterzijde is niets meer over.

Opgravingen hebben kleine hoeveelheden verbrande menselijke botten blootgelegd, evenals twee kleine aardewerkscherven uit bekers en drie aardewerkscherven uit een sierlijke pot. De radiokoolstofdatering suggereert een tijd van oorsprong van hunebedden rond 2700 v. Chr. Vlakbij ligt het Berry Hill Fort.

Carreg Coetan Arthur

Niet alleen in Groot-Brittannië zijn megalitische en andere neolitische bouwwerken naar Arthur vernoemd. Ook in Frankrijk treft men ze aan. Het gebied wat Arthur veroverde was immens: van Ierland, IJsland, Gotland, de Orkneyeilanden, Noorwegen en Gallië.

Het bos van Paimpont (Frans: Forêt de Paimpont, Bretons: Koad Pempont) is een bos gelegen rond het dorp Paimpont in het departement Ille-et-Vilaine in Bretagne. Het is in verband gebracht met het bos van Brocéliande (een legendarisch betoverd bos dat in de middeleeuwse Europese verbeelding een reputatie had als een plaats van magie en mysterie) en vele locaties uit de Arthur-legenden, waaronder Val sans retour (de vallei waaruit je niet terugkeert), het graf van Merlijn (Merlin) en de fontein van Barenton.

Volgens de legende heeft de fee Viviane (Vivien), nadat ze hem had verleid, Merlijn opgesloten in een onzichtbare gevangenis en hem vervolgens opgesloten in een graf. Merlijn, die in een kuil was gaan liggen, liet twee enorme stenen op hem werpen.

Tegenwoordig is het graf van Merlijn een belangrijke plaats van neopaganistische bedevaarten. Bezoekers van de site kunnen bloemen en een briefje voor Merlijn achterlaten, vaak met een wens, of een soort devotieobject.

Het graf van Merlijn bevindt zich in het noordelijke deel van het bos, het is een overblijfsel van een neolithische overdekte hunebedstructuur. Het is grotendeels verwoest met dynamiet door schatzoekers nadat de site in 1889 in verband werd gebracht met Merlijn.

Merlin en Vivien, een illustratie voor Tales of the Round Table door Anrew Lang, 1908

Hotié de Viviane wordt ook wel het Maison de Viviane (Huis van Viviane) of de Tombeau des Druides (Graf van de Druïden) genoemd. Het is een cirkel van stenen die dateert van ongeveer 4.500 geleden. Het ligt vlakbij de Val sans retour en is sinds 1843 bekend onder deze naam.

De dekstenen zijn verdwenen, er staan nog twaalf draagstenen van leisteen. Het bouwwerk is 2,90 meter lang en 1,60 meter breed. Rond het bouwwerk zijn leistenen in de grond aangebracht met een omtrek van 15 meter. Er werd een bijl uit de steentijd (gemaakt van doleriet) gevonden. Ook werden slijpstenen, vuurstenen en scherven keramiek uit het neolithicum aangetroffen.

Tombeau Merlin
Hotié de Viviane

De Fontaine dite de Jouvence (Fontein van de Jeugd) is een waterpoel in de buurt van het graf van Merlijn. In de tekst van Chrétien de Troyes komt de Ridder Calogrenant naar de fontein en wordt uitgedaagd door de Donkere Ridder die hem verslaat. Koning Arthur wil het wonder zien en besluit er heen te gaan. Maar de neef van Calogrenant, Yvain, overtreft hem en vecht tegen de Donkere Ridder. Hij verslaat hem en wordt gedwongen om de bewaarder van de fontein te zijn.

Er is nog een derde megalitisch bouwwerk wat in verband met koning Arthur wordt gebracht in het bos van Paimpont: Tombeau du Géant. De tumulus bestaat uit drie of vier menhirs die 5000 jaar geleden zijn opgericht. Drie menhirs werden in de bronstijd ongeveer 3.500 jaar geleden hergebruikt als grafkelder; de vierde ligt ongeveer tien meter verder op de grond. Vroeger bedekt met een heuvel van aarde, wordt de site door zijn indrukwekkende afmetingen de bijnaam “Tombe van een Reus” gegeven. Volgens de lokale traditie is het het graf van een reus die is verslagen door de Ridders van de Ronde Tafel.

Er zijn nog talloze andere sites met koning Arthur verbonden. Om deze allemaal op te noemen, zou (net als alle verhalen en) teveel zijn. Interessant is om nog kort in te gaan op de dieren van de mythische koning. Ook zij zijn in de afgelopen eeuwen met stenen verbonden geraakt. Beroemd is de hond van koning Arthur en ook naar dit dier zijn megalieten vernoemd, net als zijn paard.

Gwal y Filiast (“kennel van de windhond” – ook wel Bwrdd Arthur, of Dolwilym genoemd) ligt ten westen van Llanboidy en ten oosten van de rivier de Taf in de buurt van St Clears in Carmarthenshire (Wales). Gwal y Filiast ligt op een steile, beboste bergkam. De meer dan 4 meter lange dikke deksteen, die naar het westen in de richting van de rivier gericht is, wordt ondersteund door vier dragende stenen. De dolmen werd bedekt door een ovale of ronde heuvel waarvan enkele kransstenen bewaard zijn gebleven. Het kan de rest van een Cotswold Severn Tomb zijn.

Gwal y Filiast (“kennel van de windhond”)

Twlc y Filiast (“varkensstal van de windhond”- ook bekend als Arthur’s Table, Bwrdd Arthur, Ebenezer of Twlc Filiast) is gelegen aan de oevers van een beekje in het gehucht Llangynog in de buurt van St Clears in Carmarthenshire, Wales.

Volgens een legende in de oudheid heeft Cabal (ook wel Cavall), de hond van koning Arthur, zijn permanente voetafdruk in een rots achtergelaten terwijl hij het zwijn Twrch Twryth achtervolgde. De overlevering is bewaard gebleven in de ”De Mirabilibus Britanniae” of ”Mirabilia” (Wonders of Britain), toegevoegd aan Historia Brittonum (9e eeuw). De wonderbaarlijke aard van deze steenhoop was dat zelfs als iemand de steen met voetafdruk zou verwijderen, hij de volgende dag weer op zijn oorspronkelijke plek zou zijn. Dit terugkeren naar de oorspronkelijke plek komt in meer mythen voor, zoals die van de Zwarte Madonna’s.

Ook Arthur’s ros, Llamrei, liet een hoefafdruk achter, dit gebeurde tijdens de strijd met een waterdemon. Bezoekers kunnen deze hoefafdruk nog steeds zien: nu Carn March Arthur genoemd (de steen van Arthur’s paard).

Marinda Ruiter

Carn March Arthur (de steen van Arthur’s paard).
Een steen van Carn Cavall (met de voetafdruk van Cavall). De wonderbaarlijke aard van deze steenhoop was dat zelfs als iemand de steen met voetafdruk zou verwijderen, hij de volgende dag weer op zijn oorspronkelijke plek zou zijn.

Bronnen

Koning Arthur in meervoud, de mythe ontrafeld, Jozef Janssens, Davidsfonds Uitgeverij, 2017

https://www.dailypost.co.uk/whats-on/king-arthur-wales-film-locations-12993246

https://nl.wikipedia.org/wiki/Orde_van_de_Ronde_Tafel

https://fr.wikipedia.org/wiki/Table_ronde_du_roi_Arthur

https://en.wikipedia.org/wiki/Bwrdd_Arthur

https://de.wikipedia.org/wiki/Bedd_Arthur

https://nl.wikipedia.org/wiki/Koning_Arthur

https://en.wikipedia.org/wiki/Cavall

https://en.wikipedia.org/wiki/King_Arthur%27s_Hall

https://en.wikipedia.org/wiki/Mount_Killaraus

https://de.wikipedia.org/wiki/Quoit

https://en.wikipedia.org/wiki/Coetan_Arthur

https://de.wikipedia.org/wiki/Arthur%E2%80%99s_Stone_(Herefordshire)

https://en.wikipedia.org/wiki/Arthur%27s_Stone,_Herefordshire

https://de.wikipedia.org/wiki/Arthur%E2%80%99s_Stone_(Wales)

https://en.wikipedia.org/wiki/Paimpont_forest#Locations_and_legends

https://de.wikipedia.org/wiki/Gwal_y_Filiast

https://de.wikipedia.org/wiki/Twlc_y_Filiast

Afbeeldingen

Koning Arthur en de door hem veroverde landen in de Chronicle of England
gepubliceerd ca. 1307 – 1327 door Peter de Langtoft – Image taken from Chronicle of EnglandOriginally published/produced in N. England, c. 1307 – c. 1327., Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=62563797

In Arthur’s land door Owen Morgan Edwards – Hanes Cymru Rhan I, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=95906933

Uitzicht op Arthur’s stone met op de voorgrond geiten door Gastineau, Henry G., 1791-1876, artist.Lacey, Samuel, fl. 1818-1857, engraver. – This image is available from the National Library of WalesYou can view this image in its original context on the NLW Catalogue, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=41890511

Baby Arthur wordt aan Merlijn gegeven door Arthur Rackham – http://poulwebb.blogspot.no/2013/07/arthur-rackham-part-6.html, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=58058171

Arthur ontmoet Guinevere door Howard Pyle – http://www.oldbookart.com/2008/08/25/howard-pyle-king-arthur-and-his-knights/, Kamu Malı, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=18494716

Koning Arthur en zijn ridders aan de Ronde Tafel zien de heilige graal door Evrard d’Espinques – Gallica, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=24915144

Mayburgh and King Arthur’s Round Tables, 1769 door rearranged by contributor from original by Thomas Pennant – Pennant’s First Tour to Scotland, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3546269

King Arthur’s Round Table (Cumbria) ar Davidberry51 sur Wikipédia anglais — Transféré de en.wikipedia à Commons., Domaine public, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2086793

King Arthurs Hall, megalitisch monument bij Bodmin Moor door Dietrich Krieger, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=11187256

Rhitta Gwar en koning Arthur door Walter Crane – Art Renewal International, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3148199

De summit van Mount Snowdon in Wales door National Media Museum from UK – ‘Snowdon, View on the Summit No. 1’Uploaded by mrjohncummings, No restrictions, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=26197903

Bedd Arthur door Andrew Howey, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=11280181

Arthur’s stone door August Schwerdfeger – Eigen werk, CC BY 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=59654032

Arthurs quoit door User:Daeve, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=52235154

Arthur’s quoit met zonlicht door Llywelyn2000 – Gwaith yr uwchlwythwr, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=106662572

Arthur’s Stone; een zandstenen dolmen boven de Golden Valley door Richard Webb, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9114921

Dit uitzicht op het zuiden… door ceridwen, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14479800

Carreg Coetan Arthur door Helge Klaus Rieder – Eigen werk, CC0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=71532985

Merlin en Vivien door Lang, Andrew, 1844-1912 – https://www.flickr.com/photos/internetarchivebookimages/14764599994/Source book page: https://archive.org/stream/talesofroundtabl00langrich/talesofroundtabl00langrich#page/n50/mode/1up, No restrictions, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=43969240

Tombeau Merlin door Édouard Hue (User:EdouardHue) – Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=27687233

Hotié de Viviane door Fab5669 – Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=18192664

Voetafdruk van Caval door Schreiber, Lady (Lady Charlotte Guest), d. 1895 – Mabinogion, Volume 2, (Longmans 1849), p.360, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=18640977

Gwal y filiast door Dara Jasumani, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9248074

Vorig artikelDE OFFERCEREMONIE – Hoofdstuk 11
Volgend artikelDe laatste maaltijd van Ötzi

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.