In de categorie ‘mijn hunebed’ nodigen we mensen uit te schrijven over hun persoonlijke inzichten over hunebedden en megalithische monumenten. Hier een verhaal van Peter van den Hoek

Maanstilstanden & Eclipsen Kalender uit de Steentijd

Artikel Versie: 13-12-2019

Peter van den Hoek

Mysteries hebben mij altijd al geboeid! Daarom hebben plekken als Carnac1 en Stonehenge² zo’n grote aantrekkingskracht op mij. Hier zijn in het Neolithicum (Nieuwe Steentijd), duizenden jaren voor onze jaartelling, bouwwerken gerealiseerd van vele tonnen wegende stenen (Monolieten), die ons voorstellingsvermogen werkelijk tarten!

Met al ons moderne vernuft weten we eigenlijk nog maar heel weinig over het mysterie achter deze bouwwerken. Archeologen, sterrenkundigen en andere wetenschappers buigen zich al eeuwen over het raadsel achter het ingenieuze Stonehenge, dat in haar huidige vorm vermoedelijk dateert uit ± 2500 v. Chr. Er zijn vele theorieën gelanceerd en betwijfeld, maar er is nog steeds geen consensus bereikt over deze cirkel van stenen.

Over één ding zijn de meeste onderzoekers het inmiddels wel eens geworden! Stonehenge markeert de Zomer- en Winter Zonnewendes (Solstices). Beide Zonnestanden markeren de centrale as, die het bouwwerk symmetrisch in tweeën deelt, zie tekening 1. Zo bezien lijkt Stonehenge dus een Zonnetempel te representeren en dat wordt momenteel ieder jaar gevierd met het Solstice Festival, rondom de langste dag in juni.

Ik heb dit persoonlijk altijd als een erg mager antwoord gezien voor de meest perfecte steencirkel uit het Neolithicum. Volgens mijn idee moest er meer aan de hand zijn met deze mysterieuze steenconstructie.

Meer dan tien jaar heb ik mij vastgebeten in dit mysterie van steen om uiteindelijk tot de volgende conclusie te komen: ‘Stonehenge is een Maantempel!’

Nee, haak nu niet meteen af omdat ik tegen het gevestigde idee van een Zonnetempel durf in te gaan, maar beoordeel dit artikel op de aanwijzingen die ik ga aandragen voor een Maantempel. Daarna mag er een oordeel geveld worden.

Ik heb dit artikel tevens in een documentaire verwerkt die op youtube² te vinden is voor degenen die dat een prettigere manier vinden om hierover kennis op te doen.

De eerste aanwijzing voor een Maantempel komt uit de steencirkel zelf. Deze lijkt uit 30 stenen te bestaan, zie tekening 1. Maar als je goed kijkt lijkt één steen slechts de halve diameter te hebben van de andere stenen. Deze heb ik in de tekening aangeduid als ‘Half Stone’.

Zo bezien bestaat de cirkel dus eigenlijk uit 29,5 stenen. Gaat er al een lichtje branden? Inderdaad: Dit is precies de cyclus van de Maan van bijvoorbeeld vol naar vol, dat we met een deftig woord de Synodische Maancyclus noemen.

De tweede aanwijzing voor de Maan vinden we in de centrale Trilithon, zie ook tekening 1. Dit is een constructie van twee verticale, dus staande stenen, met een horizontale deksteen er bovenop.

De linker staande steen wordt door de Maan beschenen bij opkomst tijdens de Grote Maanstilstand (Major Lunar Standstill). De rechter steen tijdens de Kleine Maanstilstand (Minor Lunar Standstill). Weer een cyclus van de Maan in steen gevangen dus!

Ik ga dit nog een klein beetje verder toelichten:

De Zon en Maan spelen als het ware een soort van kat- en muisspel met elkaar dat zich om de 18,5 of 19 jaar herhaalt. Het ene moment gaat de Maan op en onder met grotere hoeken dan de Zon, gezien vanuit de Equinoxpunten oost (90°) en west (270°), het andere moment met kleinere hoeken dan de Zon. Halverwege deze uiterste punten lijken ze elkaar vervolgens weer te vangen. Zon en Maan volgen dan precies dezelfde baan en gaan op exact hetzelfde punt op en onder. Tijdens zo’n gebeurtenis schijnen zowel Zon als Maan precies door het midden van de tempel en verlichten dan de beide staande stenen van de centrale Trilithon, maar slechts voor een deel, zie tekening 1. De Zon speelt dus wel een rol, zoals al is geopperd, maar naar mijn mening zeer bescheiden en in dienst van de Maan in deze Maantempel.

Voor meer uitleg over de Zon- en Maanstilstanden, zie de bijlage van dit artikel.

Zon- en Maanstanden in een steenconstructie vangen is niet iets nieuws uit de tijd van Stonehenge. Deze techniek werd al meer dan duizend jaar toegepast in de Hunebed-bouw. Zo heeft het Hunebed ‘Mound of the Hostages’³ op de ‘Hill of Tara’ in Ierland zelfs een dubbele uitlijning, net als bij Stonehenge. Achter in de gang van dit Hunebed staat een grote steen opgesteld die denkbeeldig in twee helften kan worden gedeeld. Wanneer de Zon opkomt tijdens Samhain, dat wij beter kennen als Halloween, aan het begin van de Keltische Winter en Nieuwjaar, schijnt deze precies op de linkerhelft van deze steen. De rechterhelft van deze steen wordt door de opkomende Maan beschenen tijdens de Kleine Maanstilstand.

De derde aanwijzing om aan te nemen dat Stonehenge een Maantempel is komt van de ‘Heel Stone’, zie tekening 2. Deze steen staat opgesteld buiten de aarden wallen op de Avenue of toegangsweg naar het complex. Vanaf dit punt gezien gaat precies links van de steencirkel de Maan onder tijdens de Grote Maanstilstand, terwijl precies rechts ervan de Maan onder gaat tijdens de Kleine Maanstilstand.

De vierde aanwijzing voor een Maantempel vinden we op de heuvels (Barrows) aan de binnenste cirkelvormige wal rondom Stonehenge. Dit zijn de ‘North Barrow’ en ‘South Barrow’, zie tekening 2. Wanneer je vanaf de North Barrow langs de steencirkel richting het zuidoosten kijkt, waar een kleine steen (Station Stone) staat opgesteld, gaat precies op dit punt de Maan op tijdens de Grote Maanstilstand. Kijk je andersom vanaf de South Barrow langs de steencirkel naar de Station Stone in het noordwesten, dan is dit het punt waar de Maan onder gaat tijdens de Grote Maanstilstand.

De vijfde aanwijzing vinden we in het denkbeeldige kruis door de vier andere Trilithons, zie tekening 3. Als je vanuit het centrum van de steencirkel lijnen trekt door het hart van elk van de vijf Trilithons dan vormen zich onderling allemaal hoeken van 60°. Wanneer je de lijn door de centrale Trilithon als denkbeeldige Noordlijn (0°) aanmerkt, dus niet het werkelijke noorden, dan vormen de lijnen door de andere vier Trilithons een kruis dat de vier posities aangeeft waarin de Maan opkomt en ondergaat tijdens de Kleine Maanstilstand.

Met de klok mee draaiend komt de Maan bij 120° op, om vervolgens onder te gaan bij het punt van 240°, wanneer de Maan haar kortste baan (Minimum) maakt. Twee weken later of eerder komt de Maan op bij 60° en gaat onder bij 300°, wanneer de Maan haar langste baan (Maximum) maakt. De eerstvolgende keer dat deze cyclus zich herhaald is op 13 en 26 maart 2034.

Stonehenge vormt zo dus ook een soort van model waarin het astronomische principe van de Kleine Maanstilstand wordt uitgelegd. Is het niet wonderlijk allemaal? Vooral wanneer je beseft dat dit in simpele hoeken in een veelvoud van 60° (Hexagram of Davidster) is gebeurd. Alleen op de breedtegraad (tussen de 51° en 52°) waarop Stonehenge is gebouwd is dit mogelijk! In het Franse Bretagne (Carnac) worden de hoeken anders. Zou dit ook een reden zijn geweest om juist op deze locatie Stonehenge op te richten?

De zesde aanwijzing richting een Maantempel volgt uit de drie cirkels met gaten rondom de steencirkel. Ik geloof dat deze drie cirkels tezamen een Maanstilstanden Kalender vormen. Dit vraagt natuurlijk om nadere uitleg:

De binnenste twee cirkels bestaan uit 29 gaten, die de Z-Holes worden genoemd en 30 gaten, die de Y-Holes worden genoemd, zie tekening 4. Opgeteld staan beide cirkels voor precies twee volledige (Synodische = 29,5 dag) Maancycli van bijvoorbeeld Volle Maan naar Volle Maan. De buitenste cirkel bestaat uit 56 gaten en draagt de naam van haar ontdekker Aubrey-Holes. Wanneer we nu deze beide Maancycli vermenigvuldigen met dit getal 56 dan komen we uit op een totaal van 112 Synodische Maancycli. Dit is precies het aantal cycli voor de kortste periode tussen twee opeenvolgende Maanstilstanden.

Omgerekend is dit 112 x 29,5 = 3304 dagen : 356,25 (dagen in Zonnejaar) = 9 jaar precies.

Nu zullen een aantal ‘Lunatics’ onder ons opmerken: ‘Dit klopt niet, want de cyclus tussen twee Maanstilstanden duurt 9,3 jaar, dus zo’n drie tot vier maanden langer!’ Ja, dit klopt helemaal in theorie, wanneer je uitgaat van het gemiddelde, maar daar houdt de praktijk zich helaas niet aan. Ik zal dit proberen uit te leggen:

Omdat Maanstilstanden altijd plaats vinden in voor- of najaar (maart of september) is de kortst mogelijke perioden tussen twee Stilstanden precies 9 jaar. Deze tijdspanne is in de gaten van Stonehenge vastgelegd!

Meestal wordt een periode van 9 jaar gevold door een periode van 9,5 jaar, omdat dit gemiddeld (9,25) het dichtst bij 9,3 jaar in de buurt komt. Maar zelfs deze getallen zijn niet helemaal gelijk waardoor het soms toch kan voorkomen dat een periode van 9,5 jaar opnieuw wordt gevolgd door een periode van 9,5 jaar.

Ja, Maancycli laten zich niet zo makkelijk vangen en dat is denk ik ook de reden dat mensen voor mij als bijvoorbeeld Peter Newham, Gerald Hawkins, Fred Hoyle, en Hiroshi Hayashi wel een verband zagen tussen de gaten en de verschillende cycli van de Maan en Zon, maar het toch niet helemaal overtuigend opgelost konden krijgen.

Ik geloof dat de gaten zelf oorspronkelijk gebruikt werden als telgaten voor de opeenvolgende Maanstilstanden. Omdat er nooit overtuigend bewijs is geleverd dat de gaten gevuld zijn geweest met palen of staande stenen is dit heel goed mogelijk. Losse stenen waren er genoeg voorhanden dus daarmee zou geteld kunnen zijn. Ik zie het als volgt voor me:

De dag na een volledige Grote- of Kleine Maanstilstand wordt er een steen gelegd in gaten Z1 en Aubrey-Hole 1. De dag daarop wordt alleen Z1 verplaatst naar Z2, tegen de wijzers van de klok in. Dan Z3, Z4, Z5, enzovoort, enzovoort. Vanaf Z29 wordt er een sprongetje gemaakt naar gat Y1. Op hetzelfde moment wordt de steen uit Aubrey-Hole 1 in gat 2 geplaatst. Iedere keer dat de steen uit de binnencirkels in gat Y1 of Z1 wordt geplaatst, schuift de steen uit de Aubrey-Holes ook één gat op. Zo wordt er door geteld totdat Aubrey-Hole 56 is bereikt. Wanneer nu deze steen weer in gat 1 wordt geplaatst, wordt er één steen extra bij gelegd als aanduiding dat de tweede en laatste ronde is ingegaan. Wanneer beide stenen uit de Aubrey-Holes gat 56 bereiken, is na 9 jaar ronde 112 aan de beurt. Aan het einde van deze ronde, wanneer de steen uit de binnencirkels gat Y30 bereikt, vindt er weer een Maanstilstand plaats. Dit gebeurt altijd rondom het eerste of laatste kwartier in maart of september, met bijbehorende Zons- en Maansverduisteringen bij Nieuwe- en Volle Maan. De volgende keer zal er nog een half jaar gewacht moeten worden, zoals reeds is uitgelegd, maar dat is makkelijk te overzien door bijvoorbeeld in de eerste ronde zes gaten terug te tellen met dit systeem!

Ik durf nog wel een stapje verder te gaan! Het is wel duidelijk dat de bouwers van Stonehenge tot in het kleinste detail vertrouwd waren met de cycli van de Maan. Zouden ze dan ook op de hoogte zijn geweest van de verschillende Saros-Cycli? In dat geval konden ze met de telgaten van de Y- Z- en Aubrey-Holes elke Zons- of Maansverduistering voorspellen. Dit vraagt natuurlijk ook weer om nadere toelichting:

De Saros-cyclus beschrijft de regelmaat waarin Zons- en Maansverduisteringen zich herhalen. Deze periode omvat exact 223 Synodische Maanden ofwel 223 x 29,5 = 6585 dagen = 18 jaar en 11 dagen. Zo bezien vindt er op 26 december van dit jaar (2019) een Zonsverduistering plaats die het Saros nummer 132 heeft gekregen. De vorige keer dat Saros-132 voor een Zonsverduistering zorgde was 18 jaar geleden op 14 december 2001. De volgende keer dat Saros-132 voor een Zonsverduistering zorgt is over 18 jaar op 5 januari 2038. Is het zo een beetje duidelijk? Er zou als volgt geteld kunnen zijn:

De dag na een Zonsverduistering (Nieuwe Maan) wordt er een steen geplaatst in de gaten Z1 en Aubrey-Hole 2, omdat 223 cycli 4 rondes is minus één gat, zie tekening 4. De volgende dag wordt alleen Z1 verplaatst naar Z2, tegen de wijzers van de klok in. Daarna Z3, Z4, Z5 tot Z29 is bereikt en het weer Nieuwe Maan is. De dag daarop wordt de steen uit Z29 in gat Y1 gelegd. Tegelijkertijd wordt de steen uit gat 2 van de Aubrey-Holes verplaatst naar gat 3. Nu wordt de steen in de Y-Holes iedere dag één gat verplaatst, tegen de wijzers van de klok in, totdat Y30 is bereikt en het opnieuw Nieuwe Maan is. De dag daarop wordt de steen uit Y30 weer in Z1 geplaatst en de steen uit Aubrey-Hole 3 verhuist naar gat 4. Zo wordt er doorgeteld, tegen de wijzers van de klok in, totdat Aubrey-Hole 56 is bereikt. Nu is er een nieuwe ronde door de Aubrey-Holes aan de beurt en wordt er één steen extra, dus 2 stenen in Aubrey-Hole 1 geplaatst.  Iedere nieuwe ronde door de Aubrey-Holes wordt er één steen extra meegenomen vanaf gat 1, totdat met 4 stenen de laatste ronde is ingegaan. Op de dag dat de 4 stenen in gat 56 van de Aubrey-Holes geplaatst worden is de laatste ronde van 223 Synodische Maanden aan de beurt. Aan het einde van deze ronde, op de dag wanneer de steen uit de binnencirkels Z29 bereikt volgt er opnieuw een Zonsverduistering uit dezelfde Saros-cyclus.

Op deze wijze kunnen in principe alle 40 tegelijk actieve Saros-cycli worden geteld. Ik zeg ‘in principe’ omdat niet elke verduistering ook daadwerkelijk te zien is vanuit Stonehenge. Het is natuurlijk mogelijk dat Saros-cycli elkaar kruizen op weg naar hun eindpunt, omdat er nu eenmaal 4 rondes gelopen moeten worden. In dat geval kunnen de verschillende cycli simpel uit elkaar worden gehouden door voor de nieuwe cyclus een andere steensoort in te brengen.

De gaten kunnen ook zijn gebruikt om alle Maansverduisteringen te voorspellen, maar dat maakt het principe gelukkig niet anders. Ik heb voor de Zonsverduisteringen gekozen omdat ik deze het meest dramatisch vind. De Maan is dan even de Baas over de Machtige Zon!

Omdat de kortst mogelijke tijdspanne tussen twee Maanstilstanden precies 9 jaar is en de regelmaat van Saros-cycli het dubbele, dus 18 jaar, kan ik me heel goed voorstellen dat het ene inzicht uit het andere is voortgevloeid. Ik zie dit als volgt voor me:

In eerste instantie zouden de Y-, Z-, en Aubrey-Holes gebruikt kunnen zijn om de tijd tussen twee Maanstilstanden te meten met bijbehorende Zons- en Maansverduisteringen. Door dit steeds te herhalen ontdekte men na verloop van tijd vanzelf dat iedere Zons- en Maansverduistering zich repeteert om de 18 jaar. Zo natuurlijk zou de kennis van de verschillende Saros-cycli ontstaan kunnen zijn.

Samenvattend kan 56 dus als het getal van de Maan worden gezien! Bijzonder is het om te weten dat de 56 Aubrey-Holes vermoedelijk stammen uit de eerste bouwfase van Stonehenge rond 3000 voor Chr. Daaruit kan naar mijn mening geconcludeerd worden dat Stonehenge vanaf haar vroegste begin altijd al als Maantempel heeft gediend.

De zevende aanwijzing tenslotte volgt uit de Blauw-stenen die zijn gebruikt om de tempel te voltooien, zie tekening 5. Deze stenen danken hun naam aan de blauwige gloed die ze krijgen wanneer ze vers gedolven zijn, of nat worden gemaakt. Binnen de cirkel van grote Sarsen-stenen is een cirkel van kleinere blauwstenen te vinden. Vermoedelijk zijn het er oorspronkelijk 56 geweest, verwijzend naar de Maanstilstanden en Saros-cycli, zoals hiervoor besproken, of 59 wat weer samenvalt met twee volledige (Synodische) Maancycli; dus van vol naar vol.

Binnen de hoefijzervorm van de enorme Trilithons van sarsen-steen is een kleinere hoefijzervorm van blauwstenen te vinden. Oorspronkelijk zijn het er 19 geweest, wat weer samenvalt met de langst mogelijke periode tussen twee Grote- of Kleine Maanstilstanden.

Zes aanwijzingen om aan te nemen dat Stonehenge een Maantempel is tegen één voor de Zon in dienst van de Maan lijkt mij toch overtuigend genoeg om voor de Maan te kiezen. Tevens laten deze aanwijzingen heel mooi zien hoe ingenieus het mysterie van Stonehenge eigenlijk in elkaar zit. Elke steen heeft een functie, wijzend naar de Maan! Naar zo’n antwoord was ik op zoek!

Maar waarom hebben de bouwers in Hemelsnaam een tempel voor de Maan opgericht? Hier heb ik wel een idee over:

De Zon hoort bij de dag, het leven, licht en groei. De Maan bij de nacht, de dood, duisternis en sterven. We zeggen spreekwoordelijk nog steeds als iets kapot is of gestorven: ‘Die is naar de Maan!’ Dit is naar mijn mening de reden dat Stonehenge is gebouwd; om de gestorvenen te eren. Hier werd een laatste eredienst gehouden voor de gestorvene, alvorens deze werd begraven in één van de honderden grafheuvels of ‘Barrows’ rondom Stonehenge.

Noten:

1. https://www.youtube.com/watch?v=1Sw9UoXsBdU

2. https://www.youtube.com/watch?v=Fq516VKysw8

3. https://www.hunebednieuwscafe.nl/2021/02/hunebed-hill-of-tara-uitgelijnd-op-keltische-zonnefeesten-en-maanstilstand/

Peter van den Hoek

Nieuwstraat 22 D

3811 JZ Amersfoort

petervandenhoek@casema.nl

Bijlage: Zon- en Maanstilstanden Stonehenge

In deze bijlage ga ik wat dieper in op het principe van Zon- en Maanstilstanden zoals die zich voordoen op de Breedtegraad (51°11’) waarop Stonehenge is gebouwd.

Ik begin met de Zon omdat zijn bewegingen makkelijker zijn te doorgronden dan die van de Maan. Op de langste dag van het jaar (21-6) reist de Zon ’s ochtends boven de horizon uit, vanuit Stonehenge gezien, op kompaskoers 50° in het noordoosten, zie tekening. De Zon draait vervolgens met de wijzers van de klok mee naar zijn hoogste punt in het zuiden, om vervolgens onder te gaan op het punt 310° in het noordwesten. De Zon maakt dan zijn langste baan langs de hemel. Een half jaar later, op de kortste dag van het jaar, (21-12) reist de Zon boven de horizon uit op 130° in het zuidoosten, om vervolgens weer onder te gaan op het punt 230° in het zuidwesten. Nu maakt de Zon zijn kortste baan langs de hemel. We noemen deze beide gebeurtenissen Zonstilstanden (Solstices).

De verschillende posities waarin de Zon opkomt en ondergaat vormen zo een kruis. Waar de Zon in de zomer opkomt gaat hij aan de andere kant (180° verder) in de winter onder. Waar de Zon in de winter opkomt gaat hij aan de andere kant in de zomer onder.

De Maan doet in feite hetzelfde met haar langste en kortste baan, maar dan in twee weken tijd in plaats van een half jaar en maakt zo ook een kruis. Toch is er met de Maan iets bijzonders aan de hand. Omdat haar hoogtebaan 5° verschilt met die van de Zon, duikt ze er soms onder om er vervolgens weer bovenuit te klimmen. Hierdoor veranderen ook de hoeken van opkomst en ondergang aan de horizon.

Tijdens een Grote Maanstilstand maakt ze een kruis met gemiddeld 10° grotere hoeken dan de Zon, gezien vanuit het oosten (90°) en westen (270°), ofwel de Equinoxpunten. Tijdens haar langste baan (Maximum) reist ze bij 40° op om vervolgens onder te gaan bij 320°, zie tekening. Tijdens haar kortste baan (Minimum), twee weken eerder of later, reist ze bij 140° op om onder te gaan bij 220°.

Bij een Kleine Maanstilstand maakt ze een kruis met gemiddeld 10° kleinere hoeken dan de Zon, gezien vanuit het oosten en westen. Tijdens haar langste baan (Maximum) reist ze bij 60° op om vervolgens onder te gaan bij 300°. Tijdens haar kortste baan (Minimum) reist ze bij 120° op om onder te gaan bij 240°. Met noord 0° en zuid 180° meegerekend vorm de Kleine Maanstilstand een precies Hexagram (Zeshoek van onderling 60°) dat alleen voorkomt op deze Breedtegraad. Daarnaast vormen de grotere en kleinere hoeken van 10°, waarin de Maan opkomt en onder gaat, ten opzichte van de Zon beide ⅙ deel van deze 60°. Ook deze perfecte verhouding komt alleen maar voor op de Breedtegraad van Stonehenge en niet in bijvoorbeeld Carnac in het Franse Bretagne. Dit zou mede een belangrijke motivatie kunnen zijn geweest om een dergelijke Maantempel juist op deze locatie te bouwen!

Halverwege een Grote- en Kleine Maanstilstand legt de Maan precies hetzelfde pad als de Zon af. Ze maakt dan in twee weken tijd hetzelfde kruis als de Zon in een half jaar wat betekent dat ze opkomt en ondergaat onder exact dezelfde hoeken.

De gemiddelde tijdsperiode tussen een Grote- en Kleine Maanstilstand is 9,3 jaar. Dit betekent dat de gemiddelde tijdspanne tussen twee Grote Maanstilstanden 18,6 jaar bedraagt. Er is dan één volledige cyclus voltooid. Toch pakt dit in de praktijk een beetje anders uit. Ik zal proberen dit uit te leggen:

Omdat een Grote- of Kleine Maanstilstand altijd in de lente (maart) of herfst (september) plaatsvindt, duurt de ene tussentijd precies 9 jaar, gewoonlijk gevolgd door een tussentijd van 9,5 jaar, dus om en om. Het gemiddelde hiervan ligt op (9 + 9,5) : 2 = 9,25 jaar. Dit is dicht in de buurt van het gemiddelde van 9,3 jaar, maar toch nog niet precies. Daarom komt het soms toch voor dat er bijvoorbeeld na een tussentijd van 9,5 jaar opnieuw een tussentijd volgt van 9,5 jaar.

Zo bezien vindt de volgende Maanstilstand plaats in maart 2025 gevolgd door een stilstand in maart 2034 met een tussentijd van precies 9 jaar. De volgende Stilstanden vinden plaats in september 2043 en maart 2053. Dit is tweemaal 9,5 jaar. Daarna volgt er weer een Stilstand in maart 2062 met een tussentijd van 9 jaar.

Om dezelfde reden vindt er soms zelfs een dubbele Grote- of Kleine Maanstilstand plaats in maart en september van hetzelfde jaar. Dit staat te gebeuren in het jaar 2099.

Alle Maanstilstanden vinden plaats rondom het Eerste- en Laatste Kwartier. Zons- en Maansverduisteringen voltrekken zich dan rondom Nieuwe- en Volle Maan. Stonehenge diende dus ook als tempel om de mogelijkheid van dergelijke gebeurtenissen te voorspellen. Ik zeg ‘mogelijkheid’, omdat dergelijke verduisteringen wel altijd gepaard gaan met Stilstanden, maar simpelweg niet altijd overal zichtbaar zijn op Aarde.

Peter van den Hoek

Vorig artikelFossielen en bijgeloof
Volgend artikelSierkwasten

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.