(1) Het raadsel van de gravures in het hunebed van Gravinis (Bretagne, Frankrijk)

0
105
Figuur 1: Het hunebed (cairn) van Gravinis (Bron: Wikipedia)

In de categorie ‘mijn hunebed’ nodigen we mensen uit te schrijven over hun persoonlijke ervaringen met hunebedden en prehistorische locaties. Hier een verhaal van Pierre van Eijl.

Het wordt door de Fransen gezien als het mooiste hunebed met gravures ter wereld en het wordt de Cairn van Gravinis genoemd (zie figuur 1). Zelfs wordt deze door sommigen de “Sixtijnse kapel” van het stenen tijdperk genoemd. De gids die ons rondleidt op onze tocht naar Gravinis vond dit overigens wel wat ‘over de top’.

Dit hunebed ligt op een klein eilandje in de Golf van Morbihan in het zuidelijk gedeelte van Bretagne (zie figuur 2). Het ligt niet ver van Carnac af.

Figuur 2: Gravinis (het blauwe blokje), eilandje in de Golf van Morbihan (Bron: Wikipedia)

Het hunebed werd gebouwd circa 4200-4000 v.Chr. (Bron 1: Wikipedia Bron 2: Past, Newsletter of the prehistoric society) dus circa 6000 jaar geleden! Oorspronkelijk is dit hunebed niet op een eiland gebouwd, maar werd de plek door de zeespiegelstijging van duizenden jaren geleden, een eiland. Het hunebed was voor de toenmalige bewoners ‘een plek van geconcentreerde kracht waar de stem van de goden gehoord wordt’. Het gebruik ervan stopte rond 3000 voor Christus, toen werd de ingang verzegeld. In die tijd werd de lichte houten constructie die de ingang bekleedde verbrand, waarna een deel van de heuvel instortte en de doorgang werd verduisterd en geblokkeerd. Een laag opwaaiend zand veranderde het monument in een eenvoudige heuvel. Intussen is dit monument weer herontdekt. De omvang van dit monument is indrukwekkend. De dekheuvel is 50 meter breed en 6 meter hoog. Er is een stenen ingang en daarachter een gang met rechtopstaande stenen, een stenen vloer en plafond. Aan het eind van de 14 meter lange gang is een vierkante kamer waar bij de toegang links een steen met drie merkwaardige uithollingen staat. Deze kamer is gelegen in het midden van het hunebed en heeft een diameter van ongeveer 2,5 meter. De grootste steen is gebruikt voor het plafond en weegt bijna 17 ton. De vloer bestaat uit elf en de plafonds uit tien platte stenen (Informatiebron: Wikipedia). Figuur 3 geeft een plattegrond van dit hunebed.

Figuur 3: Plattegrond van de gang en de kamer (links) in het hunebed Toelichting: Deckstein = deksteen Trägerstein = Rechtopstaande dragende steen Bodenplatte = steen in de vloer van de gang. De nummers verwijzen naar de rechtopstaande stenen

Dergelijke hunebedden met een kamer die te bereiken is via een gang, zijn tussen 4500 en 3000 v. Chr. meer in Bretagne  gebouwd. In hetzelfde tijdvak werden vergelijkbare monumenten gebouwd in Normandië en Poitou (beide in Frankrijk), in Ierland, Groot-Brittannië en op het Iberisch schiereiland. Elders staan verslagen van aura-readingen van grote cirkelvormige hunebedden in Portugal bij Alcalar met eveneens een lange gang en een kamer in het midden van het hunebed die daar Tholos heet. Een naam uit het Grieks dat te maken heeft met een rond bouwwerk zoals die ook in de tempel van Delphi gewijd aan de godin Athena, Griekenland,  staat.

Wat dit hunebed uniek maakt zijn de gravures (zie figuur 4) in de staande stenen van de gang en de kamer. De wanden van de gang bestaan uit 29 rechtop geplaatste platte stenen, waarvan er 23 zijn voorzien van gravures.

Figuur 4: Gravures in de kamer van het hunebed (Bron: Wikipedia)

Enkele gravures lijken op niet-abstracte objecten zoals bijlen en stokken. Een veel voorkomend hoornachtig motief kan vee voorstellen, en een vorm die ook wel een schild wordt genoemd is misschien een gestileerde afbeelding van een mens. Andere abstracte motieven zijn zigzaglijnen, ruitvormige en slangachtige figuren. Archeologen breken zich al jaren het hoofd over de betekenis van deze gravures. Allerlei dingen worden erin gezien zoals dieren, vlinders, maar ook bijlen, golven enz. De theorieën daarover wisselen regelmatig. Voor mij is het interessant om me via aura-reading hierop te richten en er op die manier achter te komen wat de betekenis van deze gravures is.  

Energiepunten voor de ingang

Bij het lopen rondom de dekheuvel stel ik me heldervoelend in. Het valt me op dat er tal van energiestromen vanaf de zijkanten naar het hunebed lopen. Er zijn tientallen energiestromen die het centrum van het hunebed ‘voeden’. Daar is ook met mijn geestesogen te zien hoe er een rechtopgaande energiekolom in het centrum is die een eind uitsteekt boven het hunebed. Waarschijnlijk allemaal ‘man-made’ (In eerdere artikelen heb ik al verteld op basis van aura-readingen hoe de megalietenbouwers metafysische energieën kanaliseerden. (Zie bijvoorbeeld het verslag over de Externsteine, Opleiding tot hunebedbouwer en Bouwplan voor een hunebed). Voor de ingang van het hunebed is er een rij van 6 energiepunten die over een lengte van ruim 10 meter naar de ingang leidt.  

Figuur 5: Steen met de drie gaten

Zacht stralende energie in het centrum

Als we de gang van het hunebed ingaan zien we meteen de gravures in de rechtopstaande stenen van de gangwand. Verder lopend moeten we oppassen niet te struikelen over de drempels in de gang. Als ik me daar heldervoelend op richt, blijken daar allemaal energiepunten te zitten, net als wat ik in de gangen van andere hunebedden heb waargenomen. In de kamer aan het eind van de gang is in het midden van dit hunebed een grote plek met zacht stralende energie. De andere stenen voelen ook allemaal energetisch aan. Dat wil zeggen dat van onderen energie wordt aangevoerd die door de stenen omhoog stroomt. Ook staat bij de ingang van de kamer een steen met  drie gaten erin (zie figuur 5).

Zo te zien hoort dat bij het gehele ontwerp van dit hunebed.

Teruggekomen uit het hunebed stel ik me in de schaduw van een boom (zie figuur 6) in op de energie ervan en richt me op het geven van een aura-reading van iets belangrijks wat daar ooit is gebeurd. Even later krijg ik de beelden die ik nu ga beschrijven.

Figuur 6: Buiten bij het hunebed (Bron: Wikipedia)

Inwijding van het hunebed

Ik zie mensen voor het hunebed staan. Eén figuur springt daaruit. Hij heeft een bijzonder kleurrijk gewaad aan en de mensen om hem heen hebben groot ontzag voor hem. Hij is de hoofdpriester die het hunebed komt inwijden. Ook andere priesters zijn aanwezig evenals belangrijke mensen uit de stam, een aantal nieuwsgierige stamleden en de groep hunebedbouwers die aan dit hunebed gewerkt heeft.

Ik hoor dat er op een trommel geslagen wordt en dat er fluit wordt gespeeld. De hoofdpriester begint met een gezang om de goden aan te roepen en om hun zegen te vragen voor dit hunebed. Maar ook om de priesters en  priesteressen van dit hunebed bij te staan wanneer ze contact zoeken met de goden om de stam en de mensen daarvan, te helpen. De andere aanwezigen vallen hem bij in het lied en herhalen iedere keer de aanroepen die hij doet. Daarna doet hij een paar stappen naar voren in de richting van de ingang. De aanwezige priesters komen ook naar voren en vormen een rij een eindje voor de ingang. Zingend komt de hele rij in beweging en begint samen met de hoofdpriester naar links langs het hunebed te lopen. De hoofdpriester roept ondertussen de goden op om alle toestromende energie (via de eerder genoemde energielijnen) te zegenen. Terwijl hij dat doet, richt hij zich met zijn innerlijke blik op deze energiestromen en versterkt die door energetische obstakels op te ruimen. Dan roept hij de priesters op ook de andere kant van het hunebed te zegenen. De rij priesters loopt nu met de hoofdpriester naar de andere kant. Ook daar worden energiestromen gezegend, stromen die zelfs van buiten het huidige eiland komen.

Figuur 7: Ingang van het hunebed van Gravinis (bron: Wikipedia)

Weer terugkomend bij de ingang (zie figuur 7) worden de gezangen extatischer want nu zal de eigenlijke inwijding van het hunebed beginnen. De hoofdpriester stelt zich op bij één van de energiepunten die in een rij van meer dan 10 meter voor de ingang van het hunebed zitten. Hij spreekt de aanwezigen toe dat dit het moment is van inwijding van het hunebed. Terwijl het gezang voor de aanroep van de goden wordt aangeheven, stapt de hoofdpriester naar voren op de ingang af. Op een energiepunt vlak voor de ingang legt hij een gelofte af dat het hunebed alleen geraadpleegd mag worden voor mensen die, op wat voor manier dan ook, in de problemen zijn gekomen, of om de stam te helpen in haar voortbestaan en bloei. Maar dat de wil van de goden daarbij alles bepalend zal zijn. Want hun visie overstijgt die van de mens die niet dat overzicht, inzicht en wijsheid heeft zoals de goden dat wel hebben.

Door de gang

De hoofdpriester richt zich weer op en gaat de ingang binnen. ‘Let op,’ zegt hij, ‘alle goden zijn hier vertegenwoordigd. Voor eeuwig staat hun naam in deze stenen gegraveerd. In de vele jaren die voor ons en voor onze stam zullen komen, gaan ze ons bijstaan mits wij het goede nastreven.’

‘Ik zie de beeltenis van de godin van de zee’ zegt de hoofdpriester terwijl hij zich richt op een eerste gravures aan zijn linkerkant. Zij symboliseert hier de kracht van de getijden, de onzienlijke wervelingen in het water van haar leven. We zijn veel aan haar verschuldigd. De zee voedt ons met haar vissen en via de zee kunnen we verre oorden bereiken. Ik dank van harte de godin van de zee.’

De hoofdpriester keert zich naar rechts. ‘Ook de kracht van de zee is belangrijk die laat ons als mens voelen hoe klein wij zijn. Maar laten we de zee te vriend houden, haar golven zijn onstuimig en kolken kunnen ons wegtrekken van de veilige kust. Terwijl hij deze godheid aanroept, stroomt er metafysisch licht van zijn geestelijke begeleiders van boven door hem heen en straalt hij dat naar de gravure. De gravure wordt zo energetisch opgeladen.

‘We gaan verder,’ zegt de hoofdpriester en gaat op een drempel in de gang staan. ‘Laat de goddelijke krachten in dit hunebed toestromen en uitstromen naar ons volk om dat te sterken in haar werk en leven.’ Weer stroomt lichtende metafysische energie door hem heen en waaiert uit naar de omgeving en de mensen die daar staan. Hij keert zich nu in zichzelf voor een korte meditatie en het verkrijgen van inspiratie voor het vervolg. Hij loopt verder met zijn linkerhand langs de linkermuur en met zijn rechterhand langs de rechtermuur. Zijn vingers gaan daarbij over de gravures.

Aanroepen van de goden in de gang van het hunebed

‘De goden van het land die ons welgezind zijn en hulp krijgen van de zon die de aarde beschijnt en de gewassen doet groeien. De wuivende halmen van onze korenvelden, de aarde vol van kracht om de gewassen te laten groeien, de wind die alles schoonveegt en ons soms parten speelt, de bomen in het bos die ons hout bezorgen, de vele bessen in het veld die ons voeden.’ Terwijl hij dit zegt, loopt hij wat verder de gang in.

‘Ook de goden die onze kinderen op aarde helpen beschermen zodat ze kunnen opgroeien tot sterke mensen die bijdragen aan de groei en bloei van de stam. Ze ondersteunen de moeders bij het groot brengen van hun kinderen zodat die in warmte en geborgenheid kunnen opgroeien.’

Hij loopt verder naar volgende gravures. ‘De mannen van de stam moeten ook door de goden gesteund worden. Ze bewerken het land, hoeden het vee en gaan op jacht om voedsel voor de stam te verkrijgen. Ze moeten met hun bijlen werken, de grond doorploegen met hakgereedschap en pijlen afschieten die hun doel niet missen.’

Naar een volgende gravure gaand zegt de hoofdpriester: ‘De goden moeten ons ook bijstaan in donkere tijden van oorlog, twisten en vijandigheid. Ze moeten ons helpen het rechtvaardige te doen en onrechtvaardigheid teniet te doen. De goden zullen ons moeten bijstaan als vijanden ons land binnenvallen en willen roven. Tenslotte zijn het de goden die liefde tussen man en vrouw laten opvlammen. Pas bij liefde kan harmonie ontstaan, blijheid en geluk. De goden moeten ons inspireren als de liefde bekoelt en onverschilligheid en misschien zelfs haat op de loer liggen. Liefde kan ook opbloeien tussen ouders en kinderen zodat ze zich in harmonie kunnen ontwikkelen en de goden de mensen kunnen inspireren het goede te doen. Want lang is de weg van de mensen op aarde. Vele hindernissen moeten overwonnen worden en terugval kan gemakkelijk plaatsvinden.’

Figuur 8: Naar de kamer van het hunebed (Bron: Wikipedia)

De heilige kamer

‘Hier is de heilige kamer in het midden van deze krachtplaats (zie figuur 8). Hier kunnen priesters en priesteressen in trance gaan om de goden te bereiken met hun vragen. De lichten die hier branden (vetbollen of fakkels die in de drie gaten staan) lichten ons bij. Het moment is nu aangebroken om contact met de goden te maken voor hun boodschap voor dit hunebed’ zegt de hoofdpriester. Hij trekt zijn overkleed uit, legt dat op de grond en gaat daarop liggen. Priesters gaan om hem heen zitten om een beschermende energiecirkel te vormen. Zachtjes zingen ze een lied om de goden gunstig te stemmen en de hoofdpriester in de juiste gemoedstoestand te brengen.

De hoofdpriester is bij het binnengaan in deze kamer op trancekruiden gaan kauwen. Hij doet het nu rustig aan zodat deze kruiden hem in de juiste stemming en toestand kunnen brengen om gemakkelijk uit te treden. Het gezang van de priesters gaat verder. Langzaam raakt de hoofdpriester in een soort droomtoestand waarbij zijn energielichaam begint uit te treden uit zijn fysieke lichaam. Hij is daarin zo geoefend dat hij bewust kan blijven. Hij zweeft even later in zijn energielichaam omhoog en hij kan nu de priesters niet goed meer horen zingen. Hoger gaat hij en hij richt zich op zijn vraag voor de goden voor een boodschap van licht voor dit hunebed.

Contact met de goden

Het wordt lichter om hem heen en hij hoort innerlijk ‘We verwelkomen je’. Voor zich ontwaart hij een stralende figuur. Het lijkt wel een soort hoofdpriester met naast zich andere figuren die wat minder lichtend zijn dan hij. De hoofdpriester stelt innerlijk zijn vraag aan deze goden. (Die worden nu spirituele gidsen, engelen of geleidegeesten genoemd).

De hoofdpriester krijgt nu heldere beelden over het hunebed waar hij net was. Hij ziet de energiestromen door het bouwwerk gaan en hoe boven het hunebed een energiekolom uitkomt waar enkele lichtende geleidegeesten waken. Hij beseft dat dit hunebed nu al door de goden gezegend is. Dan krijgt hij beelden van iemand die naar dit hunebed komt voor hulp. Hij ziet er wat verwaarloosd uit. De hoofdpriester is onmiddellijk op zijn hoede want deze man heeft iets kwaads in de zin. Automatisch schermt hij zich af. Het beeld vervaagt en hij realiseert zich dat  priesters en priesteressen selectief moeten zijn in wie ze gaan helpen. Hij realiseert zich dat de andere figuren die hij in de godenwereld ziet wat te maken hebben met de goden die hij zojuist heeft aangeroepen.

Priesterinstructies

Nu wordt het wat lichter en krijgt hij allemaal beelden over hoe de priesters en priesteressen zich op moeten stellen tegenover mensen die om hulp komen vragen. Deze mensen mogen niet overvraagd worden voor een bijdrage en het probleem moet iets zijn dat niet op een andere manier opgelost kan worden. De priesters en priesteressen  moeten beschikbaar zijn en bereid om aan dit probleem te werken. Ze moeten opgeleid worden op het gebeid aan genezende kruiden, omgangsvormen met hun klanten, de rituele gezangen en gebruiken en vooral het in trance gaan en contact maken met de goden. Verder het leren onderhandelen, leren adviseren en allerlei geneeskundige behandelingen leren geven. Stamleden mogen niet te dicht in de buurt van het hunebed gaan wonen om niet te storen. De priesters en priesteressen vormen een eigen netwerk waarbinnen de geheimen van het priesterschap bewaard blijven en niet doorverteld worden aan mensen daarbuiten, zodat daar geen verwarring en ongewenste reacties kunnen  optreden. De hoofdpriester ziet dat hij enkele nieuwe priesters mag inwijden zodat ze in trancetoestand met de goden contact kunnen maken.

Terug uit de trance

Langzaam komen de nevels weer op en de stralende figuur verdwijnt uit zijn gezichtsveld. Hij voelt hoe hij door nevels heen weer naar zijn fysieke lichaam teruggaat. Op zeker moment hoort hij dat zijn begeleiders zijn naam roepen en begint hij in zijn lichaam terug te komen. Zijn begeleiders bevragen hem om alles wat hij te horen en te zien heeft gekregen tot in detail te vernemen. Want ze weten dat ieder detail voor hen belangrijk kan zijn.

Als de hoofdpriester weer bijgekomen is uit zijn trance en de kruiden wat uitgewerkt raken, staat hij weer op. Langzaam loopt hij door de lange gang naar buiten. Soms staat hij onderweg even stil bij een gravure die hij aftast. ‘Dit is de godin van het land die helpt de zaden te doen ontkiemen. Ze zorgt voor vruchtbaarheid zodat onze oogsten overvloedig zijn. Laten we haar eren, we hebben haar nodig!’ Met zijn handen gaat hij langs de gravures om iets van de groeikracht van de gewassen te voelen. Ondertussen spreekt hij zijn zegen uit en lijkt het of vloeibare, lichtende energie uit zijn handen stroomt naar de gravures.

Over mannen, vrouwen en kinderen

Hij staat ook stil bij twee gravures aan beide zijden van de gang bij de kamer en zegt: ‘De mannelijke kracht van onze strijders moeten we in topconditie houden. Onze vijanden zitten niet stil en in ons land zijn ook roversbendes actief. De strijders moeten krachtig, vastberaden en goed geoefend zijn om de stam te kunnen beschermen. Samenwerking is nodig want door gezamenlijke actie staat de vijand machteloos en verliezen roversbendes hun aanhang en vallen uit elkaar. Er moet rechtvaardig worden opgetreden zodat de bevolking het volste vertrouwen heeft in onze strijders.’ Ook hier gaat hij met zijn handen over de stenen en voelt hij de slagkracht van de strijders.

‘De vrouwen zijn essentieel voor de stam,’ zegt hij stilstaand bij een paar andere gravures. ‘Ze baren onze kinderen, ze voeden hen op, ze staan de mannen bij, bij hun werk. Maar essentieel is de zachtheid, liefde en zorg die ze kunnen brengen. Zij kunnen heel veel bijdragen aan de harmonie en de geluksbeleving tussen de mensen van de stam. Zij moeten gesterkt worden en geëerd voor wat ze voor de stam betekenen!’ Golven van lichtende energie komen uit zijn handen als hij voorzichtig ermee over een paar gravures gaat.

Verdergaand komt hij bij andere gravures: ‘Onze kinderen zijn de belofte van de stam. Laten we goed voor hen zorgen, maar ook leren goede stamleden te worden. Zij zijn het die voor het voortbestaan van de stam moeten zorgen. Ze moeten zich ontwikkelen, maar ook leren anderen te respecteren en ervaren wat het is om bij te dragen aan anderen.’ Weer komt onzichtbaar licht uit zijn handen als hij daarmee over de gravures gaat. Zo loopt hij verder door de gang.

De inwijding is voltooid

Een gezang van welkom barst los als hij uit het hunebed tevoorschijn komt, gevolgd door zijn begeleiders. Als de mensen uitgezongen zijn, wat even duurt, spreekt hij de mensen toe. Hij vertelt over de gravures die eer betuigen aan de goden die de mensen bijstaan in hun leven. En dat in de gravures de boodschap besloten ligt die de goden met de mensen verbindt. Alleen zij die hun innerlijke ogen hebben ontwikkeld en afgestemd zijn op de goddelijke inspiratie kunnen de ware betekenis vatten van de gravures.

Hij vertelt dat de goden gesproken hebben en hem toegelaten hebben in hun lichtwereld. Het hunebed als de plek waar het goddelijke op aarde komt en waar de mensen toegang krijgen tot het godenrijk, is een heilige plek en zal met zorg gekoesterd moeten worden zodat geen slechte invloeden hier vat op krijgen Hij vertelt wat de regels zijn voor de hulpverlening door de priesters en priesteressen.

Vervolgens, nadat de hoofdpriester is uitgesproken, neemt het stamhoofd het woord. Hij benadrukt hoe vreugdevol deze dag is en hoe lang ze ernaar hebben uitgezien dat hier zo’n krachtig hunebed zou komen dat zoveel goeds kan brengen aan de mensen. Tot slot nodigt hij de mensen uit voor een feestmaal in de nabijgelegen  omheinde vestingplaats.

Terugblik

Het was voor mij indrukwekkend om de energie van dit hunebed te voelen en zijn imposante bouw te zien. Die bouw was niet alleen fysisch imposant maar ook energetisch. Van alle kanten kwamen door de grond geleide energiestromen hier samen. Niet alleen staande stenen waren op die manier energetisch gemaakt, maar ook het traject voor de ingang waar over een afstand van meer dan tie meter zes energiepunten duidelijk voelbaar waren. In de gang waren zowel de drempels energetisch als de kamer aan het eind van de gang. En dat alles functioneert nog steeds na 6000 jaar!

Vooruitblik

Toch zijn met deze aurareading niet alle geheimen van Gravinis ontraadseld. In een volgende aura-reading zal dieper worden ingegaan op de gravures en hun precieze betekenis.

Meer informatie

Meer verhalen over het verleden van hunebedden, menhirs, steencirkels en zelfs van grottekeningen die door middel van aura-reading zijn verkregen, zijn te vinden in deze rubriek ‘Mijnhunebed’ van het Hunebedcentrum te Borger en op de website van het KoendalinieNetwerk. Daar staat ook wat een aura-reading is. In het boek ‘Magische stenen, korte verhalen uit de hunebedtijd’ staan meer verslagen van aura-readingen van hunebedden, steencirkels en menhirs. Daar komt ook de oorspronkelijke functie van de hunebedden naar voren: geen graftombes maar spirituele krachtplaatsen die doelbewust en heel zorgvuldig gebouwd en gebruikt werden. Ook wordt ingegaan op de mogelijkheden de spirituele functie van hunebedden wetenschappelijk nader te onderzoeken. Wil je testen in hoeverre je een goed beeld hebt van de oorspronkelijke functie van hunebedden zoals die in de aura-readingen naar voren is gekomen? Dan kan je gratis meedoen aan de Hunebedquiz. Veel succes ermee!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.