Vervulling van een kinderwens: Het feeënhofje (Bretagne, Frankrijk)

0
58
Figuur 1: Het feeënhofje (Bron: Bretania.bzh)

In de categorie ‘mijn hunebed’ nodigen we mensen uit te schrijven over hun persoonlijke ervaringen met hunebedden en prehistorische locaties. Hier een verhaal van Pierre van Eijl.

Op weg naar het feeënhofje

Niet ver van ons vakantieverblijf in Bretagne staat een verkeersbord met de verwijzing ‘Site Neolithique: Le Courtil aux Fées’ [Neolithische plek: ’Het Hofje van de Feeën’] (zie figuur 1 en 2).

Figuur 2: Richtingaanwijzer voor het feeënhofje

Hoewel we er weinig van verwachten besluiten we op onze laatste vakantiedag daar eens naar toe te gaan. Eerst met de auto naar het gehucht Beaumont en daar een bospad in. Het is nog wel een eind lopen en dankzij onze navigatie zien we na verloop van tijd waar we het struikgewas in moeten om, na wat zoeken, het megalithische monument te vinden.

Bij het feeënhofje

Overwoekerd door varens en bramen vinden we de plek (zie figuur 3).

Figuur 3: Het overwoekerde monument

Stenen van het monument steken uit boven de begroeiing en we voelen de typische metafysische energie die bij deze plekken hoort. We ontwaren twee stenenrijen (figuur 4).

Figuur 4: We ontwaren twee stenenrijen

Geen grote zware stenen zoals bij de Drentse hunebedden, maar vrij smalle stenen (zie figuur 5).

Figuur 5: Vrij smalle stenen

Bij de stenen zijn ook nog energieplekken voelbaar. Vanaf een bospad dat we ontdekken, voel ik een serie energiepunten die naar de ingang van het monument leiden (figuur 6).

Figuur 6: Stenen bij de energiepunten die naar het monument leiden

Het geheel ziet er eigenlijk niet uit als een hunebed. Het is smal (tussen de 1 – 2 meter) en vrij lang,  bijna 10 meter. Het monument wordt gedateerd op 2500 jaar v. Chr. Het is volgens volksverhalen uit die buurt het trefpunt van de feeën die in de regio rondwaren, vandaar de naam feeënhofje. Ook vermeldt een website dat 100 meter verderop bij de top van de heuvel een plaats zou zijn waar de thuisbasis zou zijn van feeën die kinderen stelen! Op het internet vind ik naderhand nog een plattegrond van het monument.

Plattegrond

Op deze plattegrond, afkomstig uit een artikel over de opgravingen van 1986 tot 1992 van de archeoloog Jean-Yves Tinevez, staan de rechtopstaande stenen en enkele liggende stenen van het monument.

Figuur: Plattegrond van het monument met energiepunten

De oranje stippen en oranje omlijsting van de stenen heb ik er ingetekend. Het zijn de energiepunten die we ontdekten. De punten die naar de ingang van het monument leiden staan rechtsonder (het zuid-oosten). Ook zijn buiten het monument hier en daar nog energiepunten (niet ingetekend). De plattegrond geeft een impressie van de energetische dimensie van het geheel. Maar waarvoor is dit monument gebouwd? Ik hoop door middel van aura-reading meer te ontdekken over de functie van dit monument. Als ik me erop instel, zie ik voor mijn geestesoog het volgende.

Afstemmen op de godin

Het is avond en een rij vrouwen loopt in het maanlicht naar het monument toe. Zachtjes zingen ze een lied om daarmee de godin aan te roepen. In het midden van de rij loopt de vrouw voor wie ze hier bij elkaar komen. Zij wil heel graag kinderen, maar het wil niet lukken. Nu gaan ze hier een aanroep doen naar de godin om hier wat aan te doen.

De vrouwen gaan het rechthoekige monument binnen en vormen daarin een dubbele rij. De vrouw die graag kinderen wil, gaat in het midden liggen. Naast haar is de priesteres die de bijeenkomst leidt. De vrouwen zingen een lied om de godin te vragen haar een kind te bezorgen. Golvend klinkt het gezang, met af en toe hoge tonen om uit te reiken naar de godin en te smeken om een kind. Even later wordt het gezang koesterend alsof er al een kindje bij de vrouw is. De liggende vrouw voelt heel sterk het verlangen naar een kind, en wil als het ware omhoog naar de godenwereld, om het daar te omarmen.

Healing met maanenergie

De priesteres zet nu een ander lied in. Het lied van het opwaarts gaan naar de godin en haar godenwereld. Tegenover haar en aan de zijkanten van het monument zijn spirituele begeleiders. Zachtjes schijnt het licht van de volle maan op de vrouw. Het licht lijkt door de ceremonie intenser te worden en de vrouw binnen te komen. De energie ervan vult energiecentra bij haar eierstokken op. De vrouw voelt hoe ze opgeladen wordt met de maanenergie en ze krijgt het gevoel alsof haar buik opzwelt.

De uittreding

Dan veranderen de gezangen. De energie ervan wordt dringender, stuwend en dan gebeurt er iets bijzonders. Langzaam komt de liggende vrouw met haar geestelijk lichaam los van haar fysieke lichaam. Ze voelt zich vreemd en licht tegelijkertijd. Ze concentreert zich op haar vraag naar een kind. Op die manier blijft ze alert en valt niet in slaap. Hoger gaat haar geestelijk lichaam en op een bepaald moment voelt ze dat iets contact maakt met haar kruin. ‘De Godin’ gaat het door haar heen. ‘De godin hoort mijn wens’! Voor haar geestesogen ziet ze nu een spelend kindje en ze wil er eigenlijk meteen naar toe, maar dat lukt niet. ‘Wees lief voor je man’ hoort ze ‘wees hem ter wille, houd van hem met heel je hart’. Ze hoort het en weet hoe moeilijk het soms is om van hem te houden als hij moppert en haar verwijt dat ze geen kinderen krijgt. ‘Blijf van hem houden’ hoort ze weer. Ze voelt nu dat in de toekomst haar wens verhoord zal worden, al weet ze niet hoe.

Ze voelt warme energie door zich heen gaan en inwerken in haar buik. ‘De godin geneest me’  gaat het door haar heen. Ik zie als aura-reader dat de energie van de godin via het verbindingskoord van haar geestelijk lichaam naar haar fysieke lichaam in haar  fysieke buik komt en daar ook doorwerkt. Dan voelt de priesteres aan dat het tijd is voor de vrouw om terug te komen in haar lijf. De vrouwen zingen een danklied voor de godin terwijl de vrouw weer in haar lichaam komt, in het ‘hier en nu’.

Terug

De priesteres en de anderen gaan de vrouw bevragen over wat ze precies gezien en gevoeld heeft. Ze worden blij als ze horen van het beeld van het kindje dat ze zag. Ze hebben het gevoel dat de kinderwens vervuild zal worden. Als ze teruglopen zingen ze een danklied voor de godin. Er is een blije stemming, ‘Het zal vast en zeker goed komen’ is de gedachte.  

Opnieuw proberen een kind te krijgen

De dagen en de weken daarna probeert de vrouw zo goed mogelijk te doen wat de godin haar gevraagd heeft. Ze probeert haar man zoveel mogelijk lief te hebben al is hij bars en verwijt haar dat ze geen kinderen heeft gekregen. Maar op een bepaald moment heeft de man er genoeg van en vertrekt bij haar. Ze schrikt ervan, ineens is ze alleen en ze voelt zich in de steek gelaten. Het krijgen van een kind kan ze nu wel vergeten. Weken gaan voorbij en de vrouw probeert het in haar eentje zo goed mogelijk te doen. Soms zit ze alleen wanhopig binnen. want hoe moet haar leven verder lopen? Ze heeft gehoord dat haar man een ander heeft gevonden en met die vrouw is gaan samenwonen.

Onverwachtse ontmoeting

Op zekere dag komt er een jongeman langs bij het vallen van de avond. Hij vraagt of hij hier ergens kan slapen. De vrouw vertelt hem dat ze alleen is en dat dus niet kan, maar dat hij wel in de schuur achter het huis mag slapen. En dat doet hij. De volgende dag komt hij haar bedanken. Ze praten wat met elkaar en ze hoort waar hij vandaan komt en dat hij een nieuwe plek zoekt om zich te vestigen. Ze vindt hem aardig en is verrast dat er zo maar iemand op haar pad is gekomen. Hij biedt zelfs aan om haar te helpen bij wat klussen in haar huis zoals het dak repareren want dat lekt. Ze is er blij mee, want dat is lastig werk waar ze geen verstand van heeft. Ook die nacht blijft de man in het schuurtje slapen. En ook de volgende dagen, want hij helpt bij nog meer met dingen die in huis moeten gebeuren. De vrouw voelt zich tot haar verbazing aangetrokken door deze man en ook omgekeerd is de man heel blij met haar.

Het huwelijk

Ze besluiten met elkaar te gaan trouwen. Er komt een kleine ceremonie in het dorpje waar ze wonen en een feestelijke maaltijd. Familie van hem en van haar is daarbij uitgenodigd. De vrouw is heel blij met haar nieuwe man, die veel aardiger is dan de wat barse brompot waar ze eerst mee getrouwd was. De man heeft wel iets gehoord over haar kinderloosheid, maar was daar nogal laconiek over. Hij was dan ook blij verrast als zijn vrouw weken later zwanger blijkt te zijn! De vrouw is daar heel blij mee en dankt in gedachten de godin die haar zo wonderlijk geholpen heeft met een nieuwe man én een kind. Uiteindelijk krijgt ze drie kinderen en voelt zich vervuld. De man is ontzettend blij met de kinderen die tot zijn verrassing op zijn levenspad zijn gekomen. Af en toe gaat de vrouw nog naar het megalithische monument toe om deel te nemen aan ceremonies van andere vrouwen en ook om vieringen te doen.

In de vergetelheid raken

Vele jaren zal dit monument dienst doen als healingplaats voor vrouwen, maar als de cultuur verandert en een deel van de oorspronkelijke bevolking wegtrekt, of eigenlijk wegvlucht voor de opmars van een vijandige stam, wordt dit monument minder gebruikt en zijn er op een bepaald moment geen mensen  meer die weten hoe ze hiermee om moeten gaan. Het monument raakt in de vergetelheid, maar wonderlijk genoeg komen er in de volksverhalen nog elementen terug  van de oorspronkelijke functie ervan zoals feeën (spirituele gidsen) en kinderen.

Opgravingen

In 1986 zijn opgravingen gedaan en zijn naast allerlei voorwerpen uit het neolithicum, mensenbotten ontdekt bij de ingang van het monument. Onduidelijk is hoe oud die botten zijn en hoe die daar gekomen zijn. Als ik me via aura-reading erop richt lijken het botten te zijn van drie gewelddadig om het leven gekomen personen. Nader onderzoek is nodig om hier meer over te weten te komen.

Terugblik: is dit een hunebed geweest?

In artikelen over dit monument wordt een aantal keren verondersteld dat dit monument ooit een hunebed was, in het Frans een ‘allée couverte’, waarvan de dekstenen verwijderd zijn. Wie bij de Drentse hunebedden de robuuste rechtopstaande stenen en de grote dekstenen heeft gezien, moet mijns inziens een grote twijfel hierover krijgen. De rechtopstaande stenen bij het feeënhofje zijn niet, zoals bij Drentse hunebedden, krachtig genoeg om zware dekstenen te dragen. De aura-reading van het monument laat zien dat het zelfs de bedoeling was dat er geen dekstenen op zitten. Zo wordt bij de healing die beschreven is, maanlicht gebruikt voor een healing en daarvoor mogen er ook geen dekstenen op dit monument zitten. Voor degene die meer willen weten over het werken met de genezende kracht van maan-energie verwijs ik naar een eerder blogbericht ‘Healing met de energie van zon, maan en sterren van een medicijnman’ en het verslag van een aura-reading ‘De stille kracht van de maan’.    

Meer informatie

Meer verhalen over het verleden van hunebedden, menhirs, steencirkels en zelfs van  grottekeningen die door middel van aura-reading zijn verkregen, zijn te vinden in de rubriek ‘Mijnhunebed’ op de website van het Hunebedcentrum te Borger en op de website van het KoendalinieNetwerk. Daar staat ook wat een aura-reading is. In het boek ‘Magische stenen, korte verhalen uit de hunebedtijd’ staan meer verslagen van aura-readingen van hunebedden, steencirkels en menhirs. Daar komt ook de oorspronkelijke functie van de hunebedden naar voren: geen graftombes maar spirituele krachtplaatsen die doelbewust met veel vernuft gebouwd en gebruikt werden. Ook wordt ingegaan op de mogelijkheden om de spirituele functie van hunebedden wetenschappelijk nader te onderzoeken. Wil je testen in hoeverre je een goed beeld hebt van de oorspronkelijke functie van hunebedden zoals die in de aura-readingen naar voren is gekomen? Dan kan je meedoen aan de Hunebedquiz. Veel succes ermee!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.