De Devil’s chair is een grote steen bij het dorp Avebury in Engeland; dit dorp is gebouwd in de grootste steencirkel ter wereld. De steen weegt zo’n 50 ton en was origineel als een ‘diamant’ geplaatst. De steen stond op een smalle zijde. In de loop der tijd is de steen gekantelt, waardoor hij nu als een vierkant te zien is. De steen vormde ooit, samen met de naastgelegen enorme steen, één van de poortstenen van de zuidelijke poort in de enorme steencirkel. Deze ingang was uitgelijnd op de West Kennet avenue.
Deze grote steen kreeg zijn naam van een natuurlijk gevormde zitplaats aan één kant van de steen. Direct boven de zitplaats zit een gat dat bekend staat als “schoorsteen”. Als er rook uit de schoorsteen komt, zou de duivel in de steen aanwezig zijn. Volgens de legende roep je de duivel op als je honderd keer – tegen de klok in – om de steen heen rent.
In de ochtend zie je een naar links (westen) gericht gezicht dat naar de zon kijkt in de steen en in de middag draait het gezicht om naar rechts om naar zijn partner-steen te kijken. Meisjes gingen op May Day (de meidag; 1 mei – ongeveer halverwege de lente-equinox op 21 maart en de zonnewende op 21 juni) op de stoel zitten en deden een wens.
Het Avebury-monument is een henge: een type monument dat bestaat uit een grote cirkelvormige wal met een interne greppel. De henge is niet perfect cirkelvormig en meet 347,4 meter in diameter en meer dan 1.000 meter in omtrek. Binnen de henge zijn drie steencirkels gebouwd. Er zijn vier poorten in de grote steencirkel, waarin twee kleinere steencirkels zijn geplaatst. Veel stenen die tot de drie steencirkels behoorden, zijn verdwenen.

Op dezelfde plek waar nu de parochiekerk uit de 12e eeuw staat, werd een Saksische kerk gebouwd (met een nederzetting). De dorpelingen uit de vroege middeleeuwen begonnen met een systematische sloop van de plek en vernietigden en begroeven veel van de staande stenen binnen de cirkel. Bij een geofysisch onderzoek van het gebied werden vijftien stenen gevonden die op deze manier begraven waren. In de 14e eeuw was dit werk nog steeds gaande, aangezien er een man werd verpletterd door een vallende steen – zijn overblijfselen werden ontdekt en de munten in zijn zak bevestigen het tijdperk van zijn overlijden.
Tegen het einde van de 17e eeuw begon een nog ruïneuzere fase. Er werden vuren gestookt om de stenen te verzwakken en er werd koud water overheen gegooid om ze te laten barsten. De restanten konden vervolgens als bouwmateriaal worden gebruikt.
Marinda Ruiter

Bronnen
Exploring Avebury, the essential guide, Steve Marschall, ISBN 9780750967662
wikipedia
Luchtfoto – By Detmar Owen – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=70228378
De veronderstelde originele lay-out – Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=397016












