In de categorie ‘mijn hunebed’ nodigen we mensen uit te schrijven over hun persoonlijke ervaringen met hunebedden en prehistorische locaties. Hier een verhaal van Pierre van Eijl en Leni Vijverberg.
Hunebedden zijn niet alleen in Drenthe te vinden maar er staat er ook een in Groningen vandaar de afkorting G1: hunebed nummer 1 in Groningen. Ooit waren er meer in deze provincie, maar dit is de enige die nog op zijn originele plaats staat. En dat is belangrijk want als een hunebed verplaatst is, worden de stenen van het hunebed niet geënergetiseerd door de energiestromen die ooit zijn aangebracht uit de wijde omgeving om dat hunebed zijn metafysische kracht te geven. In een eerder artikel in het hunebednieuwscafé staat een overzichtskaartje van waar het hunebed precies is gelegen.
Het hunebed G1 in Groningen staat gelukkig nog wel op zijn originele plek, maar er zijn in de loop van de tijd wel grote stukken (60%) afgehaald. Op Wikipedia is te lezen dat al in de middeleeuwen stukken steen van het hunebed zijn afgehaald. Daarna is zelfs geprobeerd om door middel van buskruit stenen op te blazen zodat de brokstukken verkocht konden worden. De bouw van het hunebed wordt net als de andere hunebedden gedateerd tussen ongeveer 3450 en 3250 v.Chr., de tijd van de Neolithische trechterbekercultuur. Bij het archeologisch onderzoek van het hunebed door prof. Van Giffen in 1957, zijn overblijfselen van 150 potten gevonden. De potten zijn gedateerd ca. 3300 v. Chr.
Energie voelen van het hunebed
Toen we ernaar toe reden bleek het hunebed aan de rand van een akker te liggen en was het omzoomd door boompjes en struikgewas (zie figuur 1).
Hier hebben we eerst heldervoelend een onderzoek gedaan naar de energetische uitstraling ervan. De stenen van het hunebed straalden voelbaar metafysische energie uit (zie figuur 2), maar ook op de middellijn van het hunebed waren energiepunten te vinden, zeven stuks in totaal.
De plattegrond (zie figuur 3) is van ongeveer een eeuw geleden en geeft een beeld van de toenmalige toestand. De oorspronkelijke plattegrond komt uit ‘De hunebedden in Nederland, Utrecht 1925-1927’ van A.E. van Giffen. Het onderzoek naar G1 waarop de plattregrond gebaseerd is, vond plaats in 1918. Links op de plattegrond staan de vijf rechtopstaande stenen inclusief de sluitsteen aan het eind en de twee dekstenen die nog steeds aanwezig zijn. In later onderzoek, in 1957, ontdekte Van Giffen de plekken waar de verdwenen staande stenen hebben gestaan. Met plomben (bestaande uit cement, granietgruis en keien) zijn nog twee keer vijf staande stenen en een sluitsteen weergegeven van de hunebedkamer en vier staande stenen van de ingangspoort. Ze zijn als vierkantjes op de plattegrond door mij erbij ingetekend. Waarschijnlijk lagen er vijf dekstenen over de hunebedkamer en één over de toegangspoort. In het hunebed zijn ook nog vloerstenen ontdekt.
In de tekening heb ik ook de energiepunten weergegeven zoals wij die hebben waargenomen. De groene stippen voor de energiepunten onder de staande stenen en de rode punten voor de energiepunten op de middellijn van de hunebedkamer en bij de ingang. De plek waar de kranstenen gezeten hebben, is aangegeven met een rode stippellijn rondom. Ze geven een indruk van de omvang van de dekheuvel die oorspronkelijk het hunebed bedekte.
Overigens zijn deze energiepunten niet ongewoon, bijna alle hunebedden hebben op de middellijn een aantal energiepunten. Die waren belangrijk voor het spirituele gebruik ervan. Hetzelfde geldt voor de energiepunten in rechte lijn die ik kon waarnemen bij de toegangspoort van dit hunebed.
In andere publicaties staan voorbeelden van het gebruik van deze energiepunten (zie bijvoorbeeld hoofdstuk 1 uit het boek Magische Stenen). Het complete hunebed met dekheuvel was dus aanzienlijk groter dan het huidige restant. Toch was de energetische uitstraling van de stenen, ook van de verdwenen stenen van het originele hunebed nog goed te traceren. Maar onze vraag voor dit onderzoek was hoe het hunebed oorspronkelijk gebruikt werd. Daarvoor stelde ik me in op het geven van een aura-reading om zo helderziend te kunnen waarnemen.
De gewonde man (aura-reading)
Bij de eerste beelden die kwamen (van ca. 3300 v. Chr.) zag ik mensen bij het hunebed staan die beraadslaagden. Het geluid van trommels was hoorbaar op de achtergrond. Mogelijk om mensen op te wekken om te komen omdat er iets belangrijks was bij dit hunebed. Als er meer mensen bijeengekomen zijn, begint een gezang waarbij de goden worden aangeroepen voor hulp.
Een eind verderop is een ongeluk gebeurd waarbij iemand zwaar gewond is geraakt. De gewonde man is naar het hunebed gebracht voor hulp. Hij ligt op een paar planken of iets dergelijks. Hij kreunt van de pijn. De priester van het hunebed vraagt wat er gebeurd is. Het blijkt dat de man gevallen is. Een paard of ander dier die hij aan de lijn had, had hem omvergetrokken. Daarbij had hij de hoeven van het dier op zich gekregen. Hij was dus vertrapt door het dier. De man kon niet meer overeind komen en had enorme pijn.
Op zijn hulpgeroep waren mensen uit de nabije boerderij gekomen en hadden hem op planken gelegd. Ze hadden besloten naar het hunebed te gaan waar er een priester was die misschien kon helpen.
Onderzoek van de gewonde man
De priester onderzocht de man die bloeduitstortingen had op de plekken waar hij geraakt was. Sommige plekken voelden heel pijnlijk voor de man. Misschien waren botten gebroken. De priester bedenkt dat hij de man kan verbinden maar daarmee wordt hij niet geholpen voor zijn diepere verwondingen. Hij aarzelt of hij in trance moet gaan. Zal dat wat op kunnen leveren? Omstanders beginnen wel bij hem aan te dringen om de goden te raadplegen. De priester stelt zich meditatief in en krijgt sterk het gevoel dat hij de goden om hulp moet vragen. Opnieuw wordt op trommels geslagen maar nu om de helpers voor de priester op te roepen. Eén was er al en op de twee anderen moet nog gewacht worden. Die twee komen even later. De priester neemt een trancekruid in en de verzamelde mensen gaat nu een lied zingen om de hulp van de goden te vragen.
Voorbereiding trance-sessie in het hunebed
Even later begint de priester de werking van de kruiden te voelen. Samen met zijn begeleiders loopt hij de goden toezingend over de energiepunten. Bij ieder punt wordt een aanroep gedaan naar de goden en wordt iets als offer gestrooid over de grond, mogelijk graankorrels. Bij iedere energieplek bij de ingang worden de aanroepen intenser en de gezangen indringender. De priester komt steeds meer in een meditatieve staat, klaar om in trance te gaan.
In het hunebed gaat hij op een kleed liggen en zijn begeleiders komen vlak bij hem zitten, bij respectievelijk zijn hoofd en zijn voeten. Zijn begeleiders maken een bescherming van metafysische energie om de priester heen en gaan ritmisch zingend de hulp van de goden aanroepen.
De priester voelt dat hij bijna klaar is voor een uittreding en hij heeft zijn hulpvraag voor de gewonde man goed in gedachten. Dit zal zijn focuspunt zijn als hij merkt dat hij los komt van zijn fysieke lichaam. Hij moet zichzelf goed beheersen om hierbij niet in slaap te vallen. Hij zweeft over zijn fysieke lichaam en voelt hoe hij op een bepaald moment met zijn energielichaam omhoog getrokken wordt. Hij komt in een lichtende sfeer terecht die hij herkent als de wereld van de goden, en houdt innerlijk de vraag paraat over wat hij komt doen. Hij vertelt over de gewonde man die veel pijn heeft en waarvan niet duidelijk is hoe die behandeld moet worden.
Instructies voor de behandeling
Nu begint de priester beelden te krijgen van een behandeling: eerst het gezicht van de man schoonmaken met kruidenwater. Dan moet hij zich op de nek van de man richten want daar is iets verdraaid. Hij krijgt precieze instructies hoe hij de nek en vooral de wervels moet behandelen. Daarna moet hij een energetische healing geven van de aura van de man, om die weer meer in balans te brengen.
Zijn benen en voeten moeten ook behandeld worden: eerst schoonmaken en dan moet de priester het rechter scheenbeen wat gebroken is, goed rechtzetten en daarna met plankjes en dikke klei spalken. Tijdens die behandeling mag de man op iets bijten als hij veel pijn heeft. Hij mag absoluut niet lopen. Nog meer aanwijzingen krijgt de priester te zien voor de verdere behandeling van de gewonde man. Op een bepaald moment is het genoeg. Het beeld van de lichtende sfeer wordt weer vager en de priester richt zich in zijn gevoel op zijn fysieke lichaam en voelt zich weer daarnaar terugzakken. De geluiden van de gezangen dringen ineens weer tot hem door en hij hoort zijn naam roepen door zijn begeleiders. Langzaam en met een duf hoofd van de kruiden komt hij weer bij in zijn lichaam. Zijn begeleiders vragen hem of hij contact heeft gehad met de goden en wat die zeiden. Moeizaam vertelt de priester wat over de boodschap die hij doorgekregen heeft. Zijn begeleiders zijn geoefend in dit soort gesprekken en vragen door zodat de behandeling tot in alle details duidelijk wordt. Uiteindelijk gaat de priester naar buiten en vertelt in het kort de gewonde man en de anderen wat de goden gezegd hebben.
De behandeling
Een behandelplek wordt in gereedheid gebracht waarna de behandeling begint. Het schoonmaken van zijn gezicht en de wonden omzwachtelen gaat goed. Het rechtzetten van zijn nek lukt niet in één keer. Hoe pijnlijk ook maar pas na een paar pogingen lukt het. Dan komt het lastigste gedeelte het behandelen van zijn gebroken been. De priester en zijn begeleiders hebben daar gelukkig wel ervaring mee. De man krijgt een stuk hout om op te bijten als het erg pijn doet. Door voet en bovenbeen wat uit elkaar te trekken wordt geprobeerd de gebroken uiteinden weer tegen elkaar aan te zetten. Dat gaat niet in één keer goed en de man moet zich verbijten van de pijn. Uiteindelijk zitten de uiteinden weer tegen elkaar en gaat het spalken beginnen. Met smalle plankjes en touwen wordt het been gespalkt. Dikke kleverige klei wordt aangebracht om zijn been. Hij krijgt ook iets te drinken om de pijn een beetje te verdoven. Vanuit de mensen bij het hunebed klinken dankgezangen voor de goden.
De verdere genezing
Na de behandeling wordt de man liggend op de planken weer naar huis gebracht. De dagen en weken hierna wordt de man regelmatig terug gebracht naar de priester voor een vervolgbehandeling. Zijn botten in zijn been gaan weer aan elkaar vast groeien, maar de breuk wordt niet heel mooi geheeld. Als de man weer mag lopen, wordt het in het begin nog strompelen. Maanden later gaat het wat beter en kan de man weer wat beter functioneren. Ook zijn nek, die min of meer rechtgezet is, geeft nog wat problemen maar ook dat heelt. Dankbetuigingen van de man en zijn naasten worden aan de goden en de priester gericht. Dankzij de behandeling kan de man na enkele maanden zijn leven en zijn werk weer oppakken. De man had het geluk dat dit hunebed een zeer ervaren priester had die de verschillende behandelingen kon uitvoeren.
Achteraf
Het is verbazingwekkend om te zien hoe ruim 5300 jaar geleden met primitieve middelen mensen met succes behandeld konden worden voor in dit geval een ontzette nek en een gebroken been. Belangrijk was dat de priester en zijn helpers instructies konden krijgen van hun goden, oftewel hun spirituele gidsen. Hiervoor opgeleide priesters en priesteressen waren in staat uit te treden en contact te maken met de spirituele gidsen uit een lichtende energiesfeer. Gidsen die zij betitelen als goden maar die tegenwoordig ook engelen, hoge intelligenties of healing masters genoemd worden. Of voor mensen die minder contact hebben met het esoterische kan gesproken worden over inspiratie en intuïtieve invallen.
Indrukken van mijn reisgenote/vriendin
Mijn reisgenote stelde zich bij ons bezoek aan het hunebed eveneens meditatief in op wat daar ooit gebeurd was. Zij kreeg een beeld van een man, werkzaam op het land, die een ongeluk krijgt met bloedende wonden aan een been en kneuzingen. Deze man krijgt een medisch, energetische behandeling bij de priesters van het hunebed. Ook kwam er een beeld naar voren, dat er in de buurt van G1 een hunebed met priesteressen was voor hulp aan vrouwen en kinderen. [Dit laatste is nog niet onderzocht.]
Meer informatie over de betekenis van megalithische monumenten
Meer onderzoeksverslagen over het oorspronkelijke functioneren van hunebedden, menhirs, steencirkels, wiegende stenen, cupules en prehistorische grottekeningen die door middel van aura-reading tot stand zijn gekomen, zijn te vinden in deze rubriek ‘Mijnhunebed’ op de website van het Hunebedcentrum te Borger en op de website van het KoendalinieNetwerk. Daar staat ook wat een aura-reading is. In het boek ‘Magische stenen, korte verhalen uit de hunebedtijd’ staan meer verslagen van aura-readingen van hunebedden. Daar komt ook de oorspronkelijke functie van de hunebedden naar voren: geen graftombes maar spirituele krachtplaatsen die doelbewust en met veel vernuft gebouwd en gebruikt werden. Ook wordt ingegaan op de mogelijkheden om de spirituele functie van hunebedden wetenschappelijk nader te onderzoeken. Wil je testen in hoeverre je een goed beeld hebt van de oorspronkelijke functie van hunebedden zoals die in de aura-readingen naar voren is gekomen? Dan kan je meedoen aan de Hunebedquiz, een quiz waarop je feedback krijgt. Veel succes ermee, want het is een uitdagende quiz!
